Er zijn dingen die veranderen. Er zijn ook heel veel dingen die gewoon hetzelfde blijven hoor, dat wil ik er meteen bij gezegd hebben maar daar gaat het nu niet over. Er zijn dingen die veranderen. Ook dingen waarvan je van tevoren zei: `Dat gaat dus echt niet veranderen.`. Die vooral.

Je gaat het bijvoorbeeld wel doen. Je hebt weliswaar gezegd en gezworen van niet. Dat was voor De Anderen. En De Anderen maakten zichzelf daarmee belachelijk. Belachelijk. Dat ging dus niet gebeuren want jij bent niet belachelijk. Nee, hoe jij het ging doen was dus: op normale spreektoon. Zonder stembuigingen. Zonder -tjes en -kes. Zonder overdreven expressieve gelaatsuitdrukkingen want die gebruik je in het dagdagelijkse leven ook niet. Zonder alles drie keer te herhalen. Want dat is stom. En belachelijk. Bijna even belachelijk als in de derde persoon enkelvoud over jezelf praten. Hetgeen je dus ook niet ging doen. Dus.

Toen kwam de bevalling. Er ging wat mis en je zag katheders en een computerscherm dat aangaf hoeveel pijn er werd geleden. Je zag: veel pijn. Er liepen mensen binnen en buiten en die zeiden allemaal steeds opnieuw `Je doet het goed hoor, wijffie!` en je zwoor dat je de volgende die `wijffie` ging zeggen tegen je heldin vol op de bek zou slaan. Net toen dat moment kwam, deinsde iedereen achteruit voor een enorm groen man-wijf die iets kon dat niemand anders kon, daar was ze voor getraind, een soort medische paramilitair was het en die stak wat in de rug van je heldin en toen ging het beter. En hoe beter het ging hoe meer bloed je van de tafel zag druipen. Toen haalde iemand een soort van uitgeholde, halve bowlingbal met een ketting aan te voorschijn en toen die zat waar die moest zitten, werd er heel hard aan getrokken. Echt heel hard. En toen trokken ze aan die holle halve bowlingbal een geheel in bloed en wit slijm gedrenkt mormel naar buiten en dat legden ze snel op wat nog overbleef van je heldin.

En zo ongeveer 37 seconden later duwde jij met de meest krampachtig grote glimlach uit de historie van de mensheid op je domme smoel gebeiteld, je wijsvinger op de neus van het mormel en je zei, met overslaande stem: ``Dag Lola! Dag Lolaatje. Dag zoetekeminneke van me. Dat is onze Lola zie. Ja. Ja. Jaaaaaaaah. En van wie is die neus? Van wie is dat neuzeke? Ja. Dat is een schattig neuzeke. Ja. Dat is een neuzeke. Jaaaaaaah. Dat is het neuzeke van Lola. Ja, schattebout. Ja, zoet. En kunnen we lachen? Kunnen we lachen naar papa? Ja? Ja? Ja, zoeteke, het is papa. Papa is je vriend. Papa en Lola zijn vrienden, jaaaaaa, dat zijn wij zeker, vrolijke vrolijke vrienden, guitige rakkers die Papa en Lola tjoebiedoebiedoebiedoe.``

Daarna leert de tijd dat geen enkele vorm van kritische zelfreflectie ook maar de minste corrigerende werking heeft op deze omgangsvorm. Dus je legt je erbij neer. Je leert veel. Je leert vooral om je bij al wat je leert neer te leggen.

Maar je krijgt er zoveel voor terug.

Met name als je, VOORDAT je luidop tegen jezelf gaat praten zoals je gewend bent te doen wanneer je alleen bent, goed nadenkt over waar de babyfoon zich bevindt en of hij aan staat. Dat helpt.