Een goede middag.
Om kwart voor vier liep ik de parkeergarage uit. Ik had het Vondelpark nog niet bereikt of ik werd omhelsd. Dat is, wellicht in schril contrast met wat je in verhouding tot mijn charismatische persoonlijkheid zou mogen verwachten, geen dagelijkse kost in het leven van Ivo Victoria. En gelukkig maar, want ik ben dol op onverwachte omhelzingen en zou niet willen dat de routine erin sloop.
Een te verwachten omhelzing is ook niet slecht. Zeker niet. Het biedt je de mogelijkheid om de zaken goed voor te bereiden, om van de voorpret en optionele warme onderbuikkriebels nog maar te zwijgen. Maar onverwacht is beter, en vooral: oprechter. Er is geen tijd om te improviseren, je omhelst zoals je bent. Nog voor je wat kan corrigeren of verhullen is het al gebeurd. En deze omhelzing was een fijne omhelzing. Daar viel simpelweg niks op af te dingen.
Vrolijk keken we elkaar aan. Ze wees naar boven. `Daar woont Hella Haasse. Ze wordt 90 en we gaan een feestje geven. Daar ga ik het nu even met haar over hebben.` Ik knikte goedkeurend. Toen moest ze verder en ik ook dus ik wenste haar veel plezier en stelde met gemengde gevoelens vast dat het gesprek te kort was geweest om ook nog een afscheidsomhelzing te rechtvaardigen. Maar er komen nog kansen, er komen altijd nog kansen - ten minste, zo denk ik erover op een goede dag.
Blijgemutst liep ik even later de Balie binnen. Daar werd mij gevraagd of ik lid wilde worden van een consortium dat de ontwikkeling van RFID-toepassingen gaat monitoren en stimuleren in samenwerking met Grote Partijen om zodoende een beetje grip te houden op dat hele RFID-gedoe want nu reeds worden we zonder het te weten met zijn allen getagd en gelazerd en getrackt dat het een aard heeft en dus, zo zette mijn gesprekspartner glashelder uiteen, kunnen we maar beter meedoen in plaats van ons te verzetten. Kwestie van op zijn minst te weten waarover en waarheen het gaat. Er werd mij, kortom, niet meer of niet minder gevraagd dan of ik mee wilde helpen de wereld te redden. Haalt u rustig adem: ik heb natuurlijk ja gezegd.
Zelfvoldaan liep ik de Balie weer uit met de geruststellende gedachte dat ik nu alleen nog maar even het woord `consortium` hoefde te googlen. Van zulk een eenvoud word ik altijd een beetje gelukkig en dus hield ik halt ter hoogte van het Holland Casino om een sigaret op te steken. Vijf meter links van me bracht een vrouwelijke lilliputter een niet onverdienstelijke a capella-versie van `No Woman, No Cry.`. Vijf meter rechts van me speelde een boomlange zwerver panfluit. De avond was gevallen. Aan de overkant van de straat brandde licht in de flat van Hella Haasse. Ik kon de koffie en het gebak bijna ruiken. Het leek wel nieuwjaarsdag.
Daar ging ik dan weer glimlachend van mijmeren en God, als er iets is wat ik graag doe.
Glimlachend mijmeren is het beste wat je kunt doen, met zo’n zwarte Corsodyltong.
cockie (E-mail ) (URL) - 25-11-’07 21:15