Ja, ik laat al `ns graag wat lichtvoetige filosofische bespiegelingen over ons aardse bestaan de vrije loop. Dat klopt. Niet dat er belang aan gehecht dient te worden. Dat dient er niet. Het houdt me bezig. Voila. Is dat uiteindelijk niet waarvoor het leven bedoeld is: om ons bezig te houden? Kijk, nu doe ik het weer.

Dat neemt niet weg dat er wel degelijk bepaalde zaken van existentieel belang zijn en met stip op nummer 1 staat: mijn haar. Ok. Liefje vindt dat mijn haar altijd goed zit. Mijn haar zit niet altijd goed. Vaak wel, let op, we moeten het zeggen zoals het is: meestal ziet het er gewoon erg goed uit. Maar niet altijd. Dat valt statistisch gezien niet te onderbouwen. Dus aan Liefje heb ik niks.

Het is half acht. Ik sta voor de spiegel. Mijn haar is, we moeten een kat een kat noemen, een drama. Niet goed. Ik moet naar de C1000. Die gaat om acht uur dicht. Ik ga echt niet naar de C1000 met dit haar. Ik bedoel: Froukje de Both woont bij ons om de hoek. Wat te doen.

Douchen? De zaak van nul wederopbouwen? Idioot. Douchen en je haar doen, dat kost meer dan een half uur, dat weet het kleinste kind. Ok. Een muts of een pet? Jaha, iedereen draagt tegenwoordig mutsen en vooral petten. Jezus, wat is dat met die petten tegenwoordig en zit er ook echt iemand van die lui op honkbal - ik dacht het niet. Ok. Corrigerende maatregelen. Extra gel. Extra wax. De zwaarst gehavende gebieden bevochtigen en zo goed en zo kwaad als het kan renoveren. Ik weet het niet. Ik weet het niet en ik panikeer. Er ontstaat een gevoel van diepe woede en onmacht. Ik frunnik wild in mijn haar, ik grom, ik zucht, ik boek geen resultaat. Ik vraag het aan Liefje. Ze lacht en ze zegt dat mijn haar goed zit. Ik heb werkelijk waar geen flauw idee wat ik ooit in dat mens gezien heb. Hallo, vrouw, ik heb een probleem hier. Liefje blijft gewoon lachen. Ik loop naar de wc. Ik loop naar de badkamer. Het heeft wellicht met de lichtinval te maken. Hoe zit dat in de C1000? Werken die TL`s voor me of wat?

Ik trek mijn jas aan. Kwart voor acht. Ik kijk in de spiegel bij de voordeur. Mensen. Dit kan echt niet. Bij de trap kijkt Liefje geamuseerd toe. Lekker constructief, bitch. Ik zucht. Ik gooi mijn armen in de lucht en laat ze hard op mijn heupen neerkomen. Ik vraag of we nog pizza in de diepvries hebben.

Liefje kijkt alsof ik gevraagd heb de auto achteruit in te parkeren. Huh? Pizza? Diepvries? Wij? Ze weet precies wat ik bedoel. Liefje, mijn lief. Serieus. Is er nog pizza in de diepvries. Liefje gebaart van krommenaas.

Vrouw! Is er nog pizza in de diepvries! Ik wil het NU weten! Pizza! In de diepvries! Ja! Of! Nee!

Liefje knikt. Er is nog pizza in de diepvries.

Ik doe mijn jas uit. Dat was godverdomme op het nippertje.