Goede raad heeft nog een lange weg te gaan.
Sinds ik bekend gemaakt heb dat ik in 2008 ga freelancen, word ik bedolven onder goede raad. Mensen zijn met slechts weinig dingen zo kwistig als met goede raad. Op het lichtzinnige af. Als wij de wereld een betere plek konden maken met het kwistig verstrekken van goede raad, dan zou het in een rotvaart voor mekaar zijn. En hadden we dat debiele glazen huis niet nodig. Ik beschouw het als een verwoestende nederlaag voor de Westerse beschaving dat zij niets beters kan verzinnen om de schade die zij de wereld heeft toegebracht te herstellen dan 7 dagen lang nog slechtere radio maken dan in de rest van het jaar. Het zou niet mogen zijn, maar goede raad heeft nog een lange weg te gaan.
Desalniettemin raden mensen mij vanalles aan. Accountants, bureaustoelen, laptops, flexibele werktijden, Google Docs en sommigen - wij noemen ze per heden voor het gemak gekken - raden mij het openbaar vervoer aan.
Een tip steekt met kop en schouder boven de anderen uit als ware het Lance Armstrong in zijn beste dagen: ordners. Iedereen zegt: `Koop ordners`. Of anders zeggen ze: `Ga je voor jezelf beginnen? Oh, dan moet je ordners kopen enzo, spannend man.` Of ze kleden hun goede raad in als ervaringsdeskundigheid: `Toen ik voor mezelf begon, heb ik meteen een goed stel ordners gekocht.` Kortom, er zijn verschillende formuleringen maar ze komen allen op hetzelfde neer. Ik moet ordners kopen.
Ik wist niet wat ordners waren. Dat begon goed. Ik durfde het ook niet te vragen. Voordat ik besliste om voor mezelf te beginnen, heb ik ruim 12 maanden lang nagedacht, uitgebreid marktonderzoek gepleegd, een business plan geschreven, diverse accountants gesproken, naar schatting 57 keer aan Liefje gevraagd of ze het goed vond om onze status van onbezorgd consumerend yupmanschap op het spel te zetten ter meerdere eer en glorie van mijn persoonlijke ontwikkeling. Maar ik had verzuimd ordners aan te schaffen, laat staan de noodzaak ervan te analyseren en te erkennen. Het idee dat ik voor mezelf ging beginnen zonder te weten wat ordners waren, werd alras ondraaglijk.
Tegelijkertijd wilde ik het niet opzoeken. Ik was nog niet eens begonnen en ik zou al moeten toegeven dat ik het verkeerd deed - dat ging me te ver.
Momenteel verblijf ik in Bretagne. Het is traditie om daar te verblijven in deze tijd van het jaar. Bretagne is mooi, woest en aangenaam saai. Een mens komt er tot rust. Evenwel, de vraag wat ordners dan wel niet waren, bleef de voorbije dagen aan mij knagen. Afwezig onderging ik de tafelgesprekken. Een keer veerde ik op toen ik dacht dat ze het over ordners hadden, maar het ging over Sarkozy. Wanneer men `Sarkozy` snel, slecht articulerend en met Bretoense tongval uitspreekt, klinkt het als `ordner`. Serieus. Beleefd simuleerde ik vreugde bij het in ontvangst nemen van de kerstkado`s maar in mijn hoofd spookte de vraag: heb ik van iemand ordners gekregen? Toen ook de afdronk van een St. Julien uit 1999 eronder ging lijden, vond ik het welletjes. Zowel mijn wilskracht als mijn incasseringsvermogen zijn in brede kring bekend, zoniet legendarisch. Maar bij de afdronk van een St. Julien uit 1999 trek ik de grens. Ik tikte `ordners` in in Google Afbeeldingen.
Blijken het fokking ringmappen te zijn. Ordners zijn gewoon ringmappen. Mijn hele kantoor staat vol met fokking ringmappen. Stelletjes eikels.
Ik heb hartelijk om u en uw orders gelachen.
Iris - 26-12-’07 16:46