Wenuurtje op de creche.
We kwamen binnen en Lola begon meteen omstandig naar iedereen te lachen. Dat vond iedereen geweldig zoals ik nog maar zelden iedereen iets geweldig heb zien vinden. Men was verrukt. Iedereen was verrukt. Goed.
Ik ging zitten en Lola werd in een wipstoeltje gezet. De andere kinderen verzamelden zich om haar heen. Een meisje met blonde krullen begon het wipstoeltje op en neer te duwen. Lola bleef lachen. Ik begon me zorgen te maken.
Toen Lola geboren werd, smste een vriend me bij wijze van felicitatie: `Welcome to the club of worried men.` Hij had gelijk. Je maakt je altijd zorgen. Het is ook niet te voorspellen hoe het zal gaan. Zal ze wel gezond zijn? Zal ze wel goed eten? Zal ze wel goed slapen? Zal ze wel luisteren naar papa? Zal ze zijn wijze levenslessen wel ter harte nemen, namelijk dat niets er toe doet, niet echt, dat het leven al bij al slechts een scheet in een fles is, een lege fles op de bodem van een stinkende glasbak en dat je niks moet geloven van geluk; geloof geluk niet, mijn lieveling, het is niets meer dan arrogantie en het overmoedige minachten van onze zinloosheid. Van die dingen.
Het meisje met de blonde krullen bleef aan het wipstoeltje sjorren. Het ging steeds harder op en neer. Lola vond het prima. Ik dronk koffie en probeerde niet naar de klok te kijken. Het meisje duwde nog harder, het wipstoeltje kantelde nu bijna helemaal om. Ik stond op. Toen kreeg Lola een hoestbui en rochelde met een ongekende kracht een dot slijm recht in het gezicht van het meisje. Lachend keek Lola me aan. Ze knipoogde. Ja, ik zweer u, mijn dochter van 5 maanden oud rochelde een ander kind vol in het gezicht, begon te lachen en knipoogde naar haar vader.
Ik ging weer zitten. Gerustgesteld.
Worried men, huh? Klinkt eerder als trotse vader en terecht; spugen op een scheet in een lege fles op de bodem van een stinkende glasbak is lang niet voor iedereen weggelegd.
Jowi (URL) - 03-01-’08 11:01