Ik zat in de trein naar Hilversum en ik las een concept contract dat ik zo ging bespreken en ik dacht: `Hey, als ik deze klootzak naai, dan gaat de winst in mijn eigen zak.` Ik zal niet beweren dat deze gedachte mij ontroerde; dat zou niet heel netjes zijn. Gelukkig heb ik weinig moeite met liegen.

Nadat ik de klootzak inderdaad, en geheel in verhouding tot mijn kwaliteiten, genaaid had keerde ik terug naar Amsterdam. De trein was laat. `Hey`, realiseerde ik me even plots als vreugdevol. `Ik heb geen auto meer. Ik mag klagen over de NS! Ik hoor erbij!`. Geroutineerd zuchtte ik mee met mijn medereizigers en simuleerde met luide stem een telefoongesprek tijdens het welke ik niet na liet dingen te roepen als `Klote NS` en - een keer of vier - `Druk op de zaak.`.

Toen ik thuis kwam, trok ik de koelkast open. `Ha!`, triomfeerde ik wederom. `Voortaan bepaal ik zelf wel of de kalfsfilet op is.`. Uiteraard was de kalfsfilet niet op. Ik weet weinig over wat mij in de komende maanden te wachten staat, maar 1 ding staat muurvast: de kalfsfilet zal niet te vaak op zijn. Niet in mijn wereld, kiddo.

Ik lunchte aan tafel en zag mijn shag en mijn drugs liggen. `Zo, he.`, mijmerde ik voldaan. `Nu ik thuis werk, kan ik op elk moment van de dag blowen. Wanneer ik maar wil. Op het terras, in de garage, op kantoor, in de woonkamer - nou ja, niet in de woonkamer want dat mag niet van Liefje want die heeft ergens gelezen dat drugs niet goed zijn voor babies en je weet hoe het gaat met vrouwen als ze eenmaal iets in hun hoofd hebben.` Daarna smeerde ik nog een broodje kalfsfilet en ik vervolgde met wat andere gedachten in de stijl van `Mmmm, blowen, mmmmm, drugs, mmmmm, blowen.` En toen, lieve lezers, en let nu goed op: heb ik niet geblowd. Kijk, dat bedoel ik.

Daarna liep ik naar de AKO op de hoek en kocht nog een stel ordners. Voor de zekerheid.