Het was groen voor de voetgangers. Het was druk. Er was wind. Aan de overkant van de Insulindeweg stond een dikke, oude man met een rollator. Laten we hem Rollatorman noemen. Dat geeft het iets heroisch en dat is hier geweldig van toepassing zal u merken, dat heroische element. Ik liep naar het zebrapad en terwijl ik daar naartoe liep werd het rood voor de voetgangers want dat is het soort van karma dat ik naar verkeerlichten toe graag mag uitstralen. Rood bleek het sein voor Rollatorman om over te steken. Niets wees op een vergissing. Rollatorman wist precies wat hij ging doen. Het was rood, en hij ging oversteken.

Goed. Er was wind. Het was druk. Rollatorman did not care. Een opgevoerde Honda CRX zeilde rakelings langs hem heen. Rollatorman keek even op, en gnuifde. Jaha. Lang geleden dat ik iemand nog zo heb zien gnuiven. Ik dacht dat het gnuiven op sterven na dood was en dat alleen Louis van Gaal de kunst nog echt beheerste maar dat was voordat ik Rollatorman zag. Zelfverzekerd en gnuivend rolde onze superheld richting de overkant. Daar was het stil. Uit ontzag. Bewondering. Angst. Drie hangjongeren, een huismoeder en ondergetekende keken ademloos toe en af en toe vol verbazing naar elkaar. Een tram belde luid. Een BMW ging vol in de remmen. Iemand zwaaide met de vuist. Rollatorman had alles onder controle.

Toen hij bij ons was aangekomen, werd het groen. Ik stak niet over. Dat vond ik ongepast. Ik wilde de held even goed van dichtbij zien. Wellicht de hand schudden. Applaudisseren. Respect voor Rollatorman. Maar Rollatorman had geen tijd voor de fans. Teleurgesteld keek hij over zijn schouder naar wat achter hem lag. Ja, Rollatorman keek naar de Insulindeweg als naar het leven zelf: een waardeloos hindernissenparcours dat zelfs door een dikke oude man met een klompvoet bedwongen kon worden.

Toen vermande hij zichzelf, rolde naar het zebrapad aan de Molukkenstraat en ging daar geduldig staan wachten tot het rood werd. Het moet een keer lukken.