`It`s art.`, zei de Amerikaanse kunststudente die deel uitmaakte van ons exquise gezelschap in de prestigieuze skybox van het Eindhovens Dagblad. `American football is stop-motion-stop-motion-stop-motion. Soccer goes on and on; it flows, like water and you can see the trail that players leave behind as they wander over the field in mysterious ways - it goes on and on. It`s art.`

Onwetendheid, lieve vrienden, legt de waarheid zelden een strobreed in de weg.

Niettemin. Nadat de hoop van een stel sympathieke Zweden op een toekomst van enig belang verworden was tot niets meer dan een vage herinnering, reed ik gewoon genadeloos weer terug naar Amsterdam. De nacht was mistig mooi en pas toen een dame in een BMW mijn lonken nadrukkelijk negeerde, herinnerde ik me dat ik onlangs mijn kekke Volvo S40 had ingeruild voor vrijheid en een aftandse Mitsubishi Colt in bruikleen. Verandering op zich kan geen kwaad, het is de acceptatie ervan die een mens kan raken tot in zijn diepste staat van zijn.

Op de radio wond een rector zich op. Het onderwijs, wat zal ik ervan zeggen? Ik zweeg. Nadat de brave man was uitgeraasd mocht hij een plaatje aanvragen. Dat moeten ze vaker doen. Hoe boos, flauw of vrolijk mensen ook worden: vergeet niet om ze een plaatje te laten aanvragen.

Hij ging voor `And I Love You So` van Don Mc Lean. Excellente keuze. Het ging hem om de zinsnede: `The book of life is brief and once a page is read, all but love is dead. That is my belief.`

`Ja`, zei hij, aangedaan door de gedachte aan zijn lieve vrouw in haar ziekenbed maar zonder het belang van degelijk onderwijs uit het oog te verliezen, `Als je iets met liefde doet, dan blijft het heel. Al wat je zonder liefde doet, waait weg in de wind.`

Dat vond ik even mooi als klef gezegd. Want zo ben ik. Dus alras neuriede ik mee.

`And yes I know how loveless life can be. The shadows follow me. And the night won't set me free. But I don't let the evening get me down, now that you're around with me...`

Tevreden gaf ik de Mitsubishi Colt een vriendschappelijke tik op het dashboard. De Colt en ik, wij waren weliswaar alleen op weg en geen ons beiden kon bevroeden wanneer de schaduwen van het verleden zouden oplossen in het verblindende licht van de toekomst. Maar wij waren op weg. Dwars door de nacht heen. Rucksichtlos tegen beter weten in. Omringd door alle liefde en kunst die je kan verwachten van een kutstereo met een zelfstandig ondernemende volumeknop.