Salto.
Ik zat in de tram. Valt het u ook op dat ik de laatste tijd erg vaak in de tram zit? Jaha. Terwijl anderen het zelfstandig ondernemerschap in kwaad daglicht plaatsen door het te verwarren met een liederlijk leven in ledigheid waarbij men meent verantwoordelijkheden straffeloos met lome hand voor zich uit te kunnen duwen, timmer ik keihard aan de weg. En - dat kan ik u na een maandje wel verklappen - het aan de weg timmeren vereist een niet te verwaarlozen aantal tramritten. Zo blijkt.
Ik keek voor me uit. Dan kan ik beter luisteren. Achter mij voerden een moeder en een kind een gesprek. Dat ging zo.
- "Een salto lijkt me supergaaf maar dat kan niet iedereen."
- "Nou, zo moeilijk is het nou ook weer niet."
- "Een salto? Kan jij een salto dan?"
- "Ja hoor."
- "Ga weg. Echt?"
- "Ja hoor. Ik kan een salto."
- "Doe 'ns dan."
- "Nou ja, hier zo in de tram gaat natuurlijk niet. Maar het is niet moeilijk hoor."
Ik besloot op de quasi-nonchalante wijze die onlosmakelijk deel uit maakt van mijn uitstraling even achterom te kijken. Wat ik zag was een kind dat in bewondering op keek naar haar moeder.
Een hele dikke moeder.
Bij de volgende halte moesten ze eruit. Het kind keek even achterom en mij recht in de ogen. Ik wilde nog roepen: geloof haar niet, het is werkelijk waar fysiek onmogelijk, daar zijn mensen op afgestudeerd en kijk we vliegen tegenwoordig naar de maan, nou ja, dat deden we ooit wel, dus we weten wat er voor nodig is om de zwaartekracht te omzeilen maar zij niet, zij is slechts je moeder en ze liegt, ze liegt, ze liegt en een moeder die liegt tegen haar kind, dat is de hel.
Maar in de milliseconde dat ik dat dacht, keek ik het kind in de ogen en ik zag hoop.
En daar ben ik zo vreselijk slecht in, in het kapot maken van hoop. Ik kan niet altijd uitblinken.
Hahaha, had je het ook al gelezen?
Ik sla de salto (wel of niet in een tram)
even over. bedankt.
(en ik lonkte niet.)
karin (URL) - 28-02-’08 11:01