- "Bon."
- "Eh, oui."

Mijn schoonvader en ik stonden met Lola Victoria op de Leidsestraat. Over de tramsporen heen en tussen de shoppende meute door, tuurden we de winkel in.

- "Eh, oui."
- "Bon."

Alle goede dingen nemen tijd. En het kopen van damesschoenen. Een man en een scholier liepen ons arm in arm voorbij. Mijn schoonvader dacht dat in Amsterdam echt alles zomaar open en bloot kon, maar ik zag de handboeien.

Daarnaast zag ik petten. Veel petten. Ja, het leek die middag in de Leidsestraat vooral om petten te draaien. Petten die dwars op het hoofd staan met als doel er tegelijk cool en idioot uit te zien want, zoveel is mij ondertussen wel duidelijk, er tegelijk cool en idioot uit zien is het nieuwe zwart. Verder geen idee of dat lekker honkballen is.

Enkele lichtjaren later zaten we in La Place. Ja, schoonouders, het doet wat met een mens. Bovendien dronken we bier. Ik sloeg prompt maar weer eens aan het observeren en ik stelde vast dat eenzaamheid tot ons komt in vele gedaanten en vandaag was de eenzaamheid respectievelijk: een Zuid-Amerikaans meisje dat alleen aan een tafeltje dromerig over een aardbei milkshake en een bord champignons in looksaus uit staarde. Een man die net uit de cel ontslagen was en zijn oude moedertje uit eten nam. Twee dames van 18 die hun kansloze toekomst in de verf zetten door middel van een onherstelbaar smakeloze combinatie V&D kleding.

Op de tram naar huis zag ik de verrimpelde handen van een toeristenkoppel over de kaart van Amsterdam glijden. Als alles volgens plan verloopt, vragen zij rond deze tijd aan enkele hangjongeren in Diemen-Zuid of Artis op loopafstand is.