De telefoon is gestopt met rinkelen. Ik durfde vanochtend het gordijn opzij schuiven en even naar buiten kijken. Dat voelde alsof ik een stap maakte. De straat zag er alleszins uit alsof er niets gebeurd was. Is dat niet altijd zo met lege straten? Het zijn stille getuigen, lafbekken, zo u wil, op wier gelaat geen emotie valt af te lezen.

Ik ging met de laptop aan tafel zitten wachten tot er emails binnen kwamen. Ze kwamen niet. Ook dat voelde goed.

Toen wees Lola Victoria met haar wijsvinger in mijn richting en zei: "Papa."

Tranen welden onweerstaanbaar op. Ik belde vrienden, familie en het ANP. Liefje had natuurlijk stilletjes gehoopt dat "Maman" de primeur zou krijgen. Maar Liefje is het beste liefje van de hele wereld en aldus deelde zij professioneel in de vreugde - ons kind ontdekte vandaag de kracht van het woord.

Daarna wees Lola Victoria met haar wijsvinger naar zichzelf en zei: "Papa."

Vond ik ook mooi.