We zitten op de Albert Cuyp. Jullie zitten tegenover me. Ik heb net thee besteld. Nu moeten jullie wat zeggen.

Ik zit hier te wachten tot jullie wat briljants gaan zeggen. Dat is geen gemakzucht. Je moet niet verwachten dat ik dingen ga verzinnen. Verhalen kan je sowieso niet verzinnen, alles is al gebeurd. De kunst is het verhaal te vinden. Sommige mensen roken een pijp en vangen in de kringen rook een verhaal dat in een hoek van de kamer hangt. Anderen lezen boeken en denken na, lopen rondjes hard, een verhaal achterna. Ik, ik doe bij voorkeur een beroep op verlepte vrouwen.

Dus daar zitten we, op de Albert Cuyp. Jullie zitten tegenover me. Ik heb net thee besteld. Nu moeten jullie wat zeggen.

Kom op, zeg wat briljants! Je haren zijn kapot, de nagels vallen bijna van je vingers. Er zijn ongetwijfeld tijden en ruimtes geweest waarin jullie uitblonken, de kleren van jullie strakke lijven vielen, opgezogen door 1000 kwade ogen. Welnu! Die tijden zijn voorbij! Die ruimtes zijn vervallen, verweerd, beschimmeld.

Kom op, ik heb jullie nodig, jullie zijn nep, van top tot teen, van je wimpers tot het leder van de laarsjes aan je voeten. Als je melk van siliconen en de liefde van je dromen - alles nep, alles nep en dat is wat ik zoek. Ik wil niet echt, ik wil niet oprecht, ik wil een nieuwe werkelijkheid.

Kom op, dit is jullie kans om samen met mij een nieuwe werkelijkheid te schapen, dat is uiteindelijk wat jullie welbeschouwd al zijn, een nieuwe werkelijkheid, een vleesgeworden wedersamenstelling van gemiste kansen en gemankeerd sjansen. Jullie zijn zo niet wat jullie waren en zo niet wat jullie hadden kunnen zijn - kom op, geef mij een nieuwe werkelijkheid, zeg iets, zeg iets briljants. Nu!

Maar het wilde er maar niet van komen.