Ondertussen in Edegem, parel van de Antwerpse rand.
In het kader van dit project, ben ik enkele dagen in Edegem, parel van de Antwerpse rand.
Ik liep door de Doelveldstraat, in het centrum. Daar maakte ik een foto. Aan de overkant van de straat riep iemand mijn naam. De brouwer. Edegem is het soort gemeente dat een brouwer heeft.
Zo'n slordige 15 jaar geleden hadden de brouwer en ik, in mijn functie van eerbiedwaardige voorzitter van Vereniging Zonder Winstoogmerk Cafe Het Varken van St. Antonius, samen grote plannen. Wij zouden een concertzaal gaan bouwen achter het cafe. Een zaal voor maar liefst 250 man, waar de groten der aarde gefaciliteerd konden worden. Een zaal die Edegem zou opstuwen in de vaart der volkeren en eindelijk het gehate Cafe De Pomp uit Hove weer terug zou plaatsen waar het thuis hoorde: helemaal onderaan de Zuid-Antwerpse horecaladder, nog onder Cafe Het Boske als het even kon! Dit alles uiteraard ter meerdere eer en glorie van het cultureel-maatschappelijk klimaat en de bieromzet - voor minder deden we het niet. De brouwer ging die zaal betalen. Opzeker. Volgend jaar beginnen we eraan, riep de brouwer dan en daarna ging dat jaar voorbij.
Ik keek op en ik zag de brouwer staan aan de overkant van de straat. Ik stak over, schudde hem de hand. En dit was het eerste wat hij zei, hij zei: "Ivo. Volgend jaar beginnen we eraan. De papieren zijn getekend. Het wordt een erfpacht-constructie."
Hij was bloedernstig.
"De papieren zijn getekend."
Even overwoog ik hem te vertellen dat ik al 15 jaar niet meer in Edegem woon. Maar hij leek zo enthousiast.
Daarna ging de brouwer over tot enkele lichtvoetige filosofische denkoefeningen over de jeugd van tegenwoordig. "Ze willen allemaal zo graag zo uniek zijn, dat ze allemaal op elkaar gaan lijken. Het is collectief individualisme. Vooral in de discotheken. Die zaal moet er komen, Ivo. Dit jaar gaat niet meer lukken. Maar volgend jaar. De papieren zijn getekend. Zie je die boom? Daar klom ik vroeger in. Toen ik twaalf was, kon ik auto rijden. Tegenwoordig moeten ze allemaal naar de discotheken. Volgend jaar. Die zaal moet er komen."
Even later stond ik op het Gemeenteplein. Daar zag ik een meisje wiens naam ik nooit gekend heb, enkel haar sterrenbeeld en zij het mijne. Toen we elkaar kruisten zei ik: "Boogschutter".
"Kreeft.", antwoordde ze.
Als de paieren getekend zijn kan er niets meer mislopen. Het hangt natuurlijk wel af van het genre tekening of het een succes wordt.
Was getekend
Van De Pot Gerukt (E-mail ) (URL) - 18-06-’08 14:08