Optisch geluk.
Vanochtend stond ik in mijn blote piemel voor de spiegel. Normaal gezien is dat een moment van zelfbevestiging. Maar vandaag was anders.
Het is waar. Het is waar wat iedereen zegt. Ik ben vermagerd. Ik kan mijn ribben weer tellen. Zoals vroeger, weet je nog vroeger? Toen de zomers nog ongestraft heet konden zijn? Ik bij mijn grootmoeder in de tuin grommend uit een teil water op rees? Met ingehouden adem en gebalde vuisten siste dat ik een monster was?
Een gestroopt konijn, ja. Zei mijn oma dan.
Ik ben vermagerd. Je denkt te veel na, zegt mijn schoonmoeder. Dan schept ze mijn bord vol verse fruits de mer, want dat is hoe mijn schoonmoeder en ik communiceren: zij koopt verse fruits de mer en ik eet ze op. Zo worden wij ieder voor zich op onze eigen manier gelukkig, ook al hebben wij er geen van beiden verdienste aan. Ja, wellicht is dat echt geluk - echt geluk is zonder verdienste.
Ik ben vermagerd. Wij moeten daar iets aan gaan doen, zegt Solo Loe. Maar ik denk niet dat het een door gezamenlijke actie op te lossen probleem betreft, wat jammer is, zou gezelliger zijn.
Het ding met mijn piemel is wel: hij lijkt nu nog groter. Dat is optisch geluk.
Er bestaan ook speciale optische spiegels. Kun je én een vetlaagje over je ribben én een grotere piemel realiseren.
Rose (URL) - 01-07-’08 16:50