Verjaardag.

Vroeger overkwam het me dat ik mijn eigen verjaardag vergat. Nou ja, overkwam. Het was een streven. Ik was een Eigenzinnig en Gekweld Kunstenaar en ik wenste mij niet bezig te houden met aardse futiliteiten die de aandacht zouden afleiden van waar het allemaal werkelijk om ging, namelijk: pijn. En drank en vrouwen, uiteraard.

Ik heb geoefend om mijn eigen verjaardag te vergeten.

Het was begin jaren '90. Dat hielp: geen internet, dus geen social networks om je een kattebelletje te sturen en ook de mobiele telefoon had haar tipping point nog lang niet bereikt. Ik bezat er geen, net zomin als mijn vrienden en familie. Niemand kon mij sms-en of anderszins doen denken aan die verdoemde dag. Als ik de vaste lijn maar niet opnam en mijn antwoordapparaat maar niet luisterde. Nu ik erover denk. Het was in die tijd ontroerend makkelijk jezelf uit de wereld te verwijderen.

Het lastigste aan mijn pogingen mijn verjaardag te vergeten was dat ik er wel aan moest denken dat ik die dag de post niet mocht openen en de telefoon niet mocht opnemen en mijn antwoordapparaat niet mocht luisteren - en tegelijk moest vergeten waarom ik dat allemaal niet mocht doen.

Maar op een dag lukte het. Op 11 juli 1994 realiseerde ik me dat ik 4 dagen eerder 23 was geworden.

Sindsdien is er niets meer dat ik niet kan vergeten.

(Ik was gisteren jarig)