Gebrek aan heimwee.
Enkele dagen geleden sprak ik met een Portugees. We stelden vast dat we allebei droevig werden bij de gedachte aan ons geboorteland.
Dat kwam niet omdat we er niet meer wonen. Of ten minste, heimwee was niet de oorzaak. Eerder een gebrek aan heimwee. De vaststelling dat we steeds minder verlangden om terug te keren. En dat men er alles aan schijnt te doen om het ons makkelijk te maken.
Ik herinner me dat ik het zelf briljant vond, vroeger. Als je er woont is het briljant. Je begrijpt er net zo weinig van, maar je verwart maar al te graag begrip met vaderlandsliefde als het nog een rondje cynisch bier oplevert. Hilarisch. Uniek. Het beste land van de wereld. Origineel ook. Kijk ons eens origineel absurdistisch-grappig-amateuristisch bezig zijn.
Nu kijk ik naar Belgie als naar een aflevering van The Office. Oeh, doe dat nu niet. Auw, zeg dat nu niet. En dan doen ze of zeggen ze het toch. Er valt alleen niks te lachen en de schaamte lost niet op.
Het gekke is - daar waren de Portugees en ik het over eens - dat je jezelf er niet minder Belg of Portugees van gaat voelen. Integendeel. Je voelt je steeds meer deel van een land dat je steeds minder mist.