The Sore Bottom Boys op Edinburgh Fringe (1): De Boys kiezen het ruime sop.
“Are you lonesome, tonight?”, zingt Solo Loe met de subtiele mix van zieke humor en zuivere klasse waarvoor hij bekend staat. Droefgeestig springt het balletje over het scherm, van woord naar woord, synchroon met Loe’s natuurlijke gevoel voor dramatiek.
Een Engels koppel met twee mini hooligans-in-opleiding zakt aangedaan weg in de vaal rode fauteuils van de Piano Bar. Gelaten gebaart de barman richting Ivo Victoria en Polka Paultje dat the bitter garniture op is. Vanuit het nabijgelegen Casino weerklinkt de krijsende echo van een showband die Diana Ross’ “Upside Down” noot per noot naar andere, hopelijk betere wereld helpt.
Het is half een ’s nachts en de Princess of Norway stevent vastberaden af op de Engelse kust. Vanuit Newcastle zullen The Sore Bottom Boys morgenochtend rücksichtslos afstevenen op Edinburgh voor hun intrede tot het walhalla der stand-up comedy – soms schrikken de boys, badend in het angstzweet, wakker in het midden van de nacht bij de gedachte aan hun eigen veelzijdigheid.
Even later, op het buitendek, terwijl de emoties van zijn zinderende performance nog natrillen in menig kajuit, schuift Solo Loe soepeltjes een toeter van respectvolle afmetingen uit zijn plastieken huls.
“Ik kan zo’n ding natuurlijk ook in mijn reet duwen. Maar waarom zou je dat doen als je hem achter de zonneklep van je auto kwijt kan?”
Het is onweerlegbare logica uit een parallel universum waar Polka Paultje en Ivo Victoria geen verweer tegen willen hebben. Dit soort kleine logistieke voordelen ten opzichte van de luchtvaart, en hun onverwoestbare liefde voor de zee, heeft onze helden doen kiezen voor de charme van The Princess.
Respectvol ontzag is iets wat de Boys over het algemeen alleen kennen als de ontvanger ervan, maar de geheimen van de zee en een stuk Afghaan van een goed jaar kunnen veel met een mens, en zelfs met een Sore Bottom Boy, doen.
“Minimale deining.”, slaat Polka Paultjes zeemanshart een slagje over.
“Maximale klasse.”, staart Solo Loe melancholisch in het zwarte niets.
“Filter flash.”, hoopt Ivo Victoria het leven uit de nacht.
Een reddingsloep kraakt, de wind zucht, een zeehond huilt. Alles is stil, als het gefluister van zondaars.
Jaaa! Hebben jullie mij nog zien liggen in het water? Met mijn zeemeerminnenstaart, mijn cheerleaderpakje en mijn goudkleurige pompoms? Ergens tussen Burnmouth en Oldhamstocks, heb ik jullie keihard liggen aanmoedigen.
FrankiePebbles (E-mail ) (URL) - 08-08-’08 19:40