The Sore Bottom Boys op Edinburgh Fringe (3): De romanticus, de melancholicus, de manisch realist.
Goedgemutst wandelen de Boys het dek op van de Queen of Scandinavia – de stijlrijke cruise die hen na drie dolle dagen grappen en grollen op Edinburgh Fringe zal terug brengen naar hun geliefde Amsterdam.
“Deining.”, analyseert Solo Loe met stalen blik de zee.
“Minimaal.”, countert Polka Paultje met nautische allure.
“Nou.”, knikt Ivo Victoria in de richting van 27 breedgeschouderde Hell’s Angels. “Er is alleszins maximale homovriendelijkheid.”
Het was een enerverende trip, dat is duidelijk, met tal van onthullende ervaringen maar het heeft de Boys rijker gemaakt dan ze al waren – een ontwikkeling die de Wall Street Journal voor onmogelijk hield in een dalende huizenmarkt.
Maar de Boys abide...
“Zo, dat links rijden.”, mijmert Solo Loe, “Wat is dat lekker voor iemand die van nature recalcitrant is. Ik knapte er helemaal van op.”
“En wat te denken van de Forth Bridge. Wat een wonder der techniek.”, zucht Polka Paultje berustend. “Hoe kunnen mensen zoiets verzinnen en bouwen?”
“Het is net als dat draadloze internet dat je tegenwoordig overal hebt.”, repliceert Ivo Victoria diep. “Ook al zoiets dat elke verbeelding te boven gaat. Hoe doen ze het, he?”
“Ah, well, I guess we’ll never know...”, besluit Loe gelaten.
En daar staan ze dan, met de neuzen fier in de wind, de roulettechips brandend in de broekzak. Polka Paultje, de romanticus. Ivo Victoria, de melancholicus. Solo Loe, de manisch realist.
“Ik ben blij dat het droog is. Dat geeft me toch een warm gevoel.”, pinkt Polka een traantje weg.
“Luister, vriend. Het is helemaal niet droog. Het dek is keinat en we liggen fokking midden in de zee.”, refereert Loe naar de niet te ontkennen intertekstuele context.
“Ah, vroeger. Weet je nog vroeger, toen de mensen nog van IJmuiden naar Newcastle roeiden?”, verzucht Ivo.
En zo lopen de Boys het dek af en de lounge bar in. De showband speelt “Let Me Entertain You”, terwijl het publiek een nieuwe dimensie toevoegt aan het begrip ‘Siberisch koud”. In een hoek van de lounge zetelen 27 Hell’s Angels.
Rustig wandelt Solo Loe naar de bar. “27 half pints of lager, please.”
mooie cliff-hanger!!
het “feuilleton van edinborough” bewijst dat ivo victoria inmiddels de status van amateurschrijver is ontstegen, en tot “schrijver in de ruimste zin van het woord” gerekend mag worden!!
Polka Paultje - 12-08-’08 16:03