Biddinghuizen blues.

Het is bijna Lowlands. Voor het eerst sinds ik begin dit jaar de organisatie van het festival verliet, voel ik enige melancholie opkomen. Ik weet precies welke vibe er nu backstage Lowlands heerst.

Mijn opvolger, Bente, zit de fotopassen voor fotografen en cameracrews te maken. Baas E. vecht de laatste robbertjes uit met al te opdringerige sponsoren of leveranciers. Het weerbericht wordt uur per uur bijgehouden. Het gras is afgespannen met lint om te voorkomen dat het kapot gelopen/gereden wordt in dit weer. Er worden houtsnippers gestrooid. Extra rijplaten besteld. De eerste veel te vroege bezoekers duiken op bij de entree, meestal zijn het een paar verkleumde punkers of gothics, geen idee waarom - maar ze zullen onverrichterzake worden weggestuurd.

Gisteren moest ik denken aan een ploeg van RTL Nieuws die ik in 2003 rondleidde op Lowlands. De vibe rond het festival was niet best in die tijd; het was niet uitverkocht en het weer zat ook al niet mee. In mijn rol van slinks spindoctorende perswoordvoerder leidde ik de RTL ploeg rond op het festival. Ik vermeed de modderigste stukken en af en toe vroeg ik hen niet te filmen – de securitymensen van Lowlands bijvoorbeeld, stellen daar geen prijs op. Daar mag je van vinden wat je wil, maar iemand die niet gefilmd wil worden, moet je niet filmen.

De cameraman begon te mopperen. Wie ik wel dacht dat ik was. Of ik wel wist dat hij in Irak gefilmd had. Dat dat andere koek was dan zo’n lullig festivalletje.

’s Avonds zond RTL Nieuws een zeer negatief item over Lowlands uit, met veel modder en securitymensen in beeld. Ach ja.

Gisteren hoorde ik dat een cameraman van RTL, Stan Storimans, was omgekomen in Georgië. Ik checkte de foto. Ik had hem toch liever weer op Lowlands zien rondlopen.