Misplaatste arrogantie is hier niet op haar plaats.
Lola en ik doen “Ciao bella” naar elkaar. We voelen ons daar allebei goed bij, wellicht omdat het zo waar is.
Ons huisje leunt op een bescheiden helling. De kiezelweg naar beneden leidt naar konijntjes, kippen en wilde zwijntjes. Nou ja. Wild. Ook weer niet zo wild dat ze er geen hekken meer rond konden zetten. In de verte ligt San Gimignano. Van hieruit kunnen wij niet zien hoe druk de winkeliers er nu zijn met het verkopen van middelmatige wijn en artisanale onzin aan toeristen. Van hieruit gezien, is San Gimignano een middeleeuwse droom.
Om kwart voor 2 drink ik mijn eerste glas wijn. Ik ben in principe niet zo dol op Chianti, maar je vooroordelen tijdelijk aan de kant zetten – dat is ook vakantie. En als ik een kleine overwinning op mezelf kan behalen door een glas wijn te drinken, dan zal ik het niet laten. Dat zou misplaatste arrogantie zijn. Nu is misplaatste arrogantie wellicht een van mijn grootste kwaliteiten, maar ik heb geleerd haar te doseren en ik weet: ze komt zo veel beter tot haar recht in andere situaties dan deze.
Lola doet boem met de blokken. En als ze honger heeft, eet ze een mier.
Misplaatste arrogantie is erg ja. Arrogantie is prachtig, maar het moet je wel staan.
FrankiePebbles (E-mail ) (URL) - 12-09-’08 12:34