Lola Victoria is un poco ziek.

Lola Victoria heeft haar zwembadenangst overwonnen. Wanneer papa en mama gaan zwemmen, wordt er niet meer gekrijst. Hooguit een beetje gepiept. Mama en papa zwemmen en naast het zwembad zit een witte, piepende muis. Zoiets.

Omdat dit probleem nu van de baan is, heeft Lola Victoria besloten maar niet meer te eten. Alle beschikbare lichaamsopeningen worden aangewend om wat er nog aan voeding ingaat, onmiddellijk weer af te scheiden, in zo vloeibaar mogelijke vorm.

Twee dagen later staan wij met een op de rand van dehydratatie balancerende Lola Victoria in de eerste hulp van het ziekenhuis van Poggibonsi. Wederom besef ik hoe gruwelijk oneens ik het ben met mensen die vinden dat je alles eens moet meegemaakt hebben.

Ik scan de wachtkamer. Ook in Poggibonsi, misschien wel vooral in Poggibonsi, weten ze hoe ze die dingen zo deprimerend mogelijk moeten maken. Welke troost moeten wij vinden in rode, plastic kuipstoeltjes? Sinds wanneer is vaal bruin de kleur van hoop? Hoe kan ik uit ingekaderde kleurkopieën van overbodige landschapsaquarellen afleiden dat alles goed komt?

De dokter liegt dat ze Frans kan, zoals alle Italianen liegen dat ze Frans kunnen om dan gewoon verder te gaan in het Italiaans. Ik had nooit gedacht dat ik het nog een keer zou zeggen maar: Meneer Mens, nog bedankt voor die lessen Latijn.

Lola krijgt Gatorade voorgeschreven. Ik kan niet wachten om het gezicht van onze Nederlandse dokter te zien wanneer ik haar dat vertel.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.