Strobéri.
De serveerster somde de soorten ijs op die beschikbaar waren. Ze klonken allemaal heel Italiaans, alsof we op vakantie waren en het lekkerste ijs van de wereld gingen eten aan een tafeltje, bij een fontein, op de binnenplaats van een prachtige Palazzo op de top van een heuvel. En dat was ook zo.
Ik (her)kende geen enkele ijssoort die ze noemde. Dus ik dacht, geheel tegen mijn volksaard in: ik gok maar eens wat.
“Doe mij die laatste die je noemde.”, zei ik. “En de strobéri.”
Toen keek de serveerster mij aan alsof ze niet goed wist of ze beledigd moest zijn.
ow oeps! dat is wel heel subtiel zeggen dat haar engels niet zo goed is :)
veerle (URL) - 15-09-’08 10:13