J.M.H.

Ik geloof dat het Ellingmann was die een tijd geleden, toen Vandenb voor de 27ste keer in 3 dagen tijd van layout veranderd was, uitriep : 'Gooi die comments dicht, Walter. Het levert niks op.'

Maar soms. Zo klikte ik vanuit een comment van een paar stukjes geleden rechtstreeks door naar het fijnste weblog dat ik in tijden ben tegen gekomen: Gemarkeerd, van Dimitri Antonissen, u kent hem van Boekblog.

Een simpele vondst, geestig en ontroerend uitgevoerd – ik wou dat ik het kon.

Terwijl ik door Gemarkeerd klikte, ontdekte ik dat tijdens mijn vakantie (ja, ik ben al lang terug, ik doe alleen nog even alsof, uit zelfbehoud) J.M.H. Berckmans overleden is. Dat vond ik minder geestig en ontroerend.

Toen ik nog jong en beloftevol was, woonde ik op Antwerpen-Zuid en mijn voornaamste tijdverdrijf bestond erin om zo vaak mogelijk in de verkeerde kroegen te hangen met de mannen van Circus Bulderdrang. Want die trokken de gevaarlijkste meisjes van de stad aan. En J.M.H. Berckmans.

Die gevaarlijke meisjes kon ik natuurlijk niet krijgen en van J.M.H. Berckmans was ik bang. Hij zag er toen al uit alsof hij elk moment dood kon gaan en ik kan me niet herinneren hem ooit op normale spreektoon te hebben horen praten. Hij riep en spuwde heel hard. Of hij fluisterde heel zacht. Ik ben later nooit meer bang geweest van iemand die ik sympathiek vond.

J.M.H. op zijn beurt, heeft mij nooit bewust waargenomen. Dat was mijn rol in die tijd; ik hing erbij zonder erbij te horen. Een gave die ik door de jaren heen geperfectioneerd heb.

En nu is hij dus dood, zo ongeveer twintig jaar later dan veel mensen hadden verwacht.

Om de sfeer te proeven van die heroïsche dagen halfweg de jaren ’90, check deze demo van het legendarische Circus Bulderdrang liedje ‘Koffie met melk’, met J.M.H. Berckmans op euh... zang. Of zoiets.

Het zou me verbazen, en ook lichtjes van hem tegenvallen, als J.M.H. nu in vrede zou rusten.