Ik ben een soort van Hulk.

Om de weerstand ten opzichte van mijn eigen persoonlijke interpretatie van de dress code te pareren, had ik een hele reek excuses klaar, gaande van 'relatief gezien, in verhouding tot hoe ik er normaal gezien bij loop, is dit black tie' tot 'potvolkoffie, er zijn hier meer obers dan klanten!'

Maar niemand zei wat. Ik werd gewoon genegeerd. Het is een vorm van beledigen waartegen geen verzet mogelijk is, anders dan opdringerig te worden.

En zo stond ik voor ik het wist gespecialiseerde kennis te simuleren tegenover het hoofd sponsoring van een vooralsnog grote bank, dwong ik boudweg een uitnodiging af voor een think thank over collaborative innovation, en raakte iemand geïrriteerd omdat ik hem niet herkende terwijl ik hem nog maar een paar jaar geleden had dwars gezeten. Zodat ik niet anders kon dan brutaal uit te wijken naar de mooiste vrouw binnen strompelafstand. Die bleek een kinderkunstatelier uit de grond aan het stampen te zijn en reken maar dat ik erin slaagde een dwarsverband te vinden.

Tot slot zei een jongen: 'Weet je, ik krijg echt kippenvel van wat je nu zegt' en oh, als ik me eens kon herinneren wat ik zei. Dat heb ik wel vaker. Dan ben ik briljant en ga ik tegelijkertijd veel bier drinken. Het is een vorm van multi-tasken die mij wellicht al fortuinen heeft gekost.

Ik weet niet wat het is, maar zo’n professioneel samenzijn haalt iets in mij naar boven dat in het dagelijkse leven veilig opgeborgen blijft. Onweerstaanbaar barst het netwerkbeest in mij los, scheurt me de kleren van het lijf, breekt mijn huid open en dendert brullend over alles en iedereen heen. Een beetje zoals de Hulk. Ja, dat is het. Ik ben de Hulk der netwerkers. Maar in plaats van groen te zijn, draag ik een kostuum dat ik ooit gekocht heb voor de begrafenis van mijn vader. Misschien komt ze daarvandaan, die kracht.

Nou, nou, nou. Dat is een wel heel sentimentele, komt-dat-even-compleet-uit-de-lucht-vallen conclusie van een stukje waarvan ik verder ook niet zo goed zou weten wat u eraan hebt.