De vonkende vuurkorf.

Het was een tijd geleden, de zomer worstelde met een identiteitcrisis en wij stonden te rillen rond een vuurkorf.

Het ging over seks. Er werden seksmoppen verteld. Er werd in bedekte termen gelachen om genante seksuele situaties.

Dat houdt zo’n vuurkorf wel aan de praat.

We kwamen allemaal aan de beurt. Het ging over opknappers en afknappers. Gemiste kansen, verslappende aandacht, benarde posities – kortom, het leven zelf.

Toen zei iemand ‘Jaja.’
‘Jaja’, zeiden wij.
‘Jaja’, zei die iemand.
‘Ja?’, zeiden wij.

Het was duidelijk dat er een anekdote zat aan te komen maar dat er nog enige drempelvrees overwonnen diende te worden. Wij keken geduldig in de vuurkorf.

‘Jaja’ zei die iemand.
‘Ja’, zeiden wij.
‘Want’, zei die iemand.
Waarop wij allen verwachtingsvol opkeken.
‘Want. Als het er bij ons thuis hard aan toe gaat, nou, dan gaat er ook plastic over de zetels.’

Toen keken wij allemaal weer heel hard in de vuurkorf.