Vroeger schreef ik liedjes.

Vroeger schreef ik liedjes. Elke dag. Nu schrijf ik geen liedjes meer. Ik weet niet waarom. Het lijkt alsof ik alle melodieën al ken, al veel te lang ken, als vrienden, als mijn allerbeste vrienden van vroeger. En die zie ik ook nooit meer; dat zijn de echte.

Mijn gitaar zie ik nog wel. Die staat in de hoek van de kamer. Te wachten. Daarstraks kroop Lola Victoria tot bij mijn gitaar en sloeg op de snaren. Mooi geluid. A-Hard-Days-Night-openingsakkoord–mooi.

Ik nam de gitaar en begon te spelen. Voor het eerst in minstens een jaar, speelde ik enkele accoorden na elkaar. Het was geen liedje. Maar Lola vond van wel. Lola vond het een liedje. Voor wie geen jonge vader is: als je dochter met haar handjes draait en dan, met haar hoofdje schuin gaat zitten wachten tot iedereen mee doet (en iedereen, dat ben jij want papa is iedereen en iedereen is papa) dan weet je, dit vindt ze een liedje.
 
Eigenlijk was dat het leukst aan liedjes schrijven. Dat mensen vonden dat ik het deed.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.