Even vanuit educatief oogpunt.
1.
Wij voeden Lola Victoria tweetalig op. Liefje in het Frans, ik in het Nederlands. Dat begint aardig te lukken.
Zo zeg ik ‘poesje’, en zegt Liefje ‘chat’.
Lola Victoria zegt ‘oesja’.
2.
Lola Victoria is een buitengewoon muzikaal kind. Thuis slaat ze op de gitaar, op de crèche slaat ze op de piano. En wanneer ze dat niet doet, slaat ze met haar lepel, haar boek, haar blokken, haar speen of gewoon haar handen. Voor wie daaruit besluit dat Lola Victoria eerder een geweldadig kind is: ritmisch, he! Ze slaat ritmisch, in de maat. Of toch alleszins in een maat.
Doorslaggevend argument met betrekking tot de hypothese 'muzikaal wonderkind'. Wanneer ze iets wil dan wijst ze het aan en zegt haar eigen naam: ‘Lala.’
3.
Toen ik mij een jaar geleden om oneigenlijke redenen verheugde op de crèche-gang van Lola Victoria, bezwoer een ervaringsdeskundige vriend mij: ‘Let op! De lekkere-jonge-moeders-die-je-bij-het-op-en-afhalen-met-hun-geile-ogen-met-huid-en-haar-verslinden-mythe bestaat helemaal niet! Het is een mythe! Dus!’
Ik weet nog steeds niet goed of dit een schromelijke onderschatting van mijn fantasie was. Of gewoon simpelweg niet waar.
Tot acht jaar zou een kind elke taal kunnen aanleren als een moedertaal. Dat is toch wat er beweerd wordt door professoren die daar onderzoek naar gedaan hebben. Iets van waarheid schuilt daar wel in. Ik spreek met mijn kinderen Nederlands, op school spreken ze Spaans en Catalaans en met mijn deerne spreek ik Engels. Mijn oudste zoon van 14 wisselt van kousen zoals ik van goedpassende schoenen. Lola wordt polygloot, wat ik je brom!
Was getekend
Van De Pot Gerukt (E-mail ) (URL) - 10-11-’08 12:17