De een zijn pijn is een ander zijn drama.
Er staan twee jongetjes te voetballen op het plein. Het ene jongetje draagt een strakke zwarte jeans, witte sneakers, capuchon onder een denim jasje. Hij is, kortom, hipper dan ik ooit geweest ben. Inderdaad, dat lijkt onvoorstelbaar - probeer het toch maar.
Het andere jongetje draagt een te grote jas, een wijde bruine broek en schoenen, echte schoenen. Hij is mager en bleek - het type slim, vaak ziek, de laatste die je kiest voor het voetbalteam.
Het bleke jongetje is heel blij dat hij mag voetballen met het coole jongetje. Hij trapt heel enthousiast op de bal, met de tip van zijn schoen.
Het coole jongetje straalt uit dat hij weet dat het bleke jongetje blij mag zijn dat hij voor een keertje met hem mag voetballen. Hij doet buitenkantje rechts, buitenkantje links, af en toe kijkt hij naar boven, naar het flatgebouw – wellicht staat zijn moeder te kijken. Hij moest.
Het bleke jongetje wordt steeds enthousiaster. Je ziet hem denken: wauw man, ik sta hier gewoon te voetballen. Met ieder puntertje wint hij aan levensvreugde.
Het coole jongetje zucht.
Dan trapt het bleke jongetje opnieuw de bal. Heel enthousiast. Heel hard. Recht in het kruis van het coole jongetje.
De een krimpt in elkaar en vloekt. De ander heeft echt pijn.
Dat betekend problemen met de ‘matties’
Rutger (URL) - 11-11-’08 17:34