Een zinloos potje zelfreflectie met snoeihard boemerangeffect.
‘Maar je moet toch toegeven dat het goed in zijn genre is?’.
Dat was Solo Loe's allerlaatste poging om mij ervan te overtuigen dat de nieuwe Metallica fantastisch is nadat het opendraaien van de volumeknop daarin jammerlijk gefaald had.
Maar ik ben er klaar mee. Met iets in zijn genre goed vinden. Sinds ik de muziekindustrie min of meer verlaten heb, is ook de professionele verplichting om dingen ‘goed in hun genre’ te vinden van mij afgevallen als een rugzak vol lood na een steile bergklim. Net zoals de gène om gratis te downloaden – maar dat is een ander verhaal.
Iets goed in zijn genre vinden. Iets ‘goed gedaan’ vinden. Iets ‘niet slecht voor een debuut’ vinden. Iets ‘kwalitatief oké’ vinden. (Of erger nog: iets ’kwalitatief’ tout court vinden – wtf?!) Het zijn slappe excuses om middelmaat goed te praten.
Je vindt het mooi, opwindend, ontroerend of sexy. Of niet. In zijn genre telt niet.
Ik realiseer me dat dit ook geldt voor de wondere wereld der literatuur.
Niet één lezer is geïnteresseerd in het feit of het boek dat hij/zij leest een debuut is, dan wel het 13e boek uit een oeuvre. Het is een goed boek. Een mooi, ontroerend, pakkend, opwindend, spannend, verrassend of magisch boek. Of niet. Al de rest is flauwekul.
Zo. Dit stukje dreigt uit te monden in een zinloos potje zelfreflectie met snoeihard boemerangeffect.
De nieuwe Metallica is fantastisch.
“Niet één lezer is geïnteresseerd in het feit of het boek dat hij/zij leest een debuut is, dan wel het 13e boek uit een oeuvre. Het is een goed boek. Een mooi, ontroerend, pakkend, opwindend, spannend, verrassend of magisch boek. Of niet. Al de rest is flauwekul”
Wat een onzin, ik ken zeer veel mensen die het wel degelijk interesseerd of een boek een debuut is of het 13de uit een oeuvre, en ik denk zelfs dat ik heel veel mensen ken die juist een boek lezen omdat het een debuut is, of een hype, zoals een boek een hype kan worden.
99% van wat er uitgegeven word is nu eenmaal ‘goed in zijn genre’, juist omdat bijna elk genre volledig uitgeput is. Hoeveel meer kan er nog geschreven worden?
“Zo. Dit stukje dreigt uit te monden in een zinloos potje zelfreflectie met snoeihard boemerangeffect”
Zeker.
Ik vind die nieuwe Metallica vreselijk, overdone, vergezocht.
David Manos Pefko (E-mail ) (URL) - 27-11-’08 21:10