Sorry, Jowi.

Bretagne is dromenland. Ik weet niet waarom. Thuis droom ik zelden of nooit. Maar hier zijn mijn dromen niet te stoppen. En ik droom niet flauw. Afgelopen nacht zat ik aan het sterfbed van Liefje. Ik werd wakker om 2 uur ’s ochtends met de tranen in mijn ogen. Verder droomde ik dat ik besloten had om, net toen de uitgeverij met dollartekens in de ogen juichend had geroepen dat ik briljant was, een kwart van mijn boek te schrappen en opnieuw te beginnen. Een wensdroom, vermoed ik.

Op een gegeven ogenblik zat ik op een bankje in het park. Ik droomde: de eerste die nog een comment plaatst op mijn blog terwijl ik dit stukje zit te tikken, komt naast me zitten.

Enkele tellen later zat Jowi Schmitz naast me op een bankje in het park. Ze wiebelde met haar benen. Haar voeten raakten de grond niet. Ik vond dat ze dat soepel deed, dat wiebelen. Zeker voor iemand die in het afgelopen jaar zoveel fysiek leed te verduren had. Ja, ze wiebelde alsof ze nooit anders gedaan had. Eigenlijk best verdacht. Misschien was het allemaal gelogen. Misschien was het gewoon allemaal aandachtzoekerij geweest. Misschien was het gewoon fake, dat hele emolog van haar. De trut.

Maar toen sprak Jowi Schmitz.

‘Je zit er mee in, he.’

Ik knikte.

‘Maak je geen zorgen, man.’

Ik knikte.

‘Je maakt je zorgen, he.’

Ik knikte.

Kortom, het gesprek kwam niet echt lekker op gang. Hetgeen vreemd was. Want hoewel ik Jowi Schmitz nog nooit ontmoet heb, lijkt het me een lachebekje.

Er werd niet gelachen.

‘Ik maak me zorgen’, zei ik uiteindelijk. ‘Maar dat is normaal. Mezelf zorgen maken is een van mijn basiskwaliteiten. Ik maak me zorgen over alles. Geef me een banaan en ik maak me er zorgen over.’

Toen begon Jowi Schmitz heel hard te lachen. Toch een lachebekje dus. Dat was een opluchting. Ik legde mijn hoofd op haar schouder en haakte mijn benen in de hare. Zo wiebelden wij samen op ons bankje in het park. Zachtjes kuste ik haar in de nek. Er dwarrelden witte bloesems uit de bomen. Ik was gelukkig met Jowi Schmitz.

Maar toen kwam iemand zeggen dat Liefje al bij al toch niet dood was dus toen heb ik Jowi Schmitz meteen gedumpt want ja.

Sorry, Jowi.

Naam

E-mail (optioneel veld)

URL (optioneel veld)

Reactie

Reactiemoderatie staat aan op deze site. Dit betekent dat je reactie niet zichtbaar zal zijn, tot deze is goedgekeurd door een beheerder.

Persoonlijke info onthouden?
Ja, onthoud mij met een cookie.

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.