Vlak voor de seks.
Zonet mailde ik de eerste paar honderd nieuwsbriefleden het beloofde verhaal, het verhaal waarop mijn boek gebaseerd is.
Ik herinner me nog goed het moment dat ik het idee kreeg. Ik moest heel erg om mezelf lachen. Ik stond alleen in mijn werkkamer naar het computerscherm te kijken waarop de eerste zin flikkerde en ik moest keihard lachen. Luidop. Daarna volgde al snel de angst.
Gisteravond keek ik een middelmatige praatfilm en een van de personages zei: ‘Welke risico's wil je nemen om te kunnen leven zoals je wil?’ Ik dacht: liefst geen maar als het moet dan moet het. Dit moet. Het is de eerste keer in mijn leven dat ik moeten als iets positiefs ervaar. Ik wist niet dat dwang of angst positief konden zijn.
Hetzelfde personage zei ook: ‘Er zijn veel dingen die ik vroeger was die ik nu niet meer ben. Er zijn ook veel dingen die ik nooit gedacht had te zullen zijn.’ Wederom knikte ik.
Uiteindelijk zei dat personage ook nog: ‘Een man luistert nooit beter naar zijn vrouw dan vlak voor de seks.’
Dat heeft hier uiteraard niks mee te maken, maar het is even goed waar.
Vooruitgang is een keuze.
Er stapte een man met een hoedje de tram op. Hij trok zijn OV-chipkaart uit zijn broekzak en streek hem langs de scanner. Daarna hield hij de chipkaart voor de neus van de conducteur en wachtte tot die hem zou toeknikken. De conducteur knikte. De man tuitte zijn lippen, knipoogde en stak zijn duim op. Tegelijk. Daarna ging hij zitten.
Dat is het mooie aan oudere mensen. Ze accepteren de vooruitgang niet, ze tolereren ze. Zolang alles kan blijven zoals het was, vinden ze elke verandering prima.
Ik probeer ervan te leren.
Een coherent stukje zit er vandaag even niet in.
1. Ik droomde dat ik ruzie had met iemand die ik vaag ken. Op alle beledigingen die hij mij toewierp, reageerde ik met ‘Ja, maar dat wist je toch van tevoren?’.
2. Ik heb niks tegen bedrog of bedrogen worden. Ik heb iets tegen amateurisme. Wat voor zin heeft het een bedrieger te zijn als je niet op zijn minst de schijn van eerlijkheid hoog kan houden?
3. Ik ga dus weer gewoon bloggen hier, zoals vroeger, en ik zal proberen de meta-stukjes tot een minimum te beperken. Ook zal ik proberen mijn persoonlijke, aan de zelfcensuurknop gekoppelde, kwaliteitsmeter uit te zetten. Want anders komt er niks van. Er zijn vast mensen die, in het licht van wat komen gaat, zullen zeggen dat dat onverstandig is. But then again: wie herinnert zich de namen van boten die niet zinken? Let's go!
Hoe moet het nu verder met die arme identiteit van me?
De anonimiteit waarop ik kon bogen in de beginjaren van ivovictoria.com zijn definitief voorbij. Ik bedoel: mijn eigen moeder schreef zich in voor de Grote Ivo Victoria Nieuwsbrief (bij emailadres vulde ze in: ‘gekend’), net als mijn meettante. En mijn zussen. En mijn broer.
Daar ga je op slag van nadenken. En dat was niet de bedoeling. Sterker nog, ik ben ooit beginnen schrijven om minder te moeten nadenken. Dat is wat ik hier doe. Ik schrijf en ik publiceer. Ik schrijf omdat ik anders eeuwig blijf denken en ik publiceer om alle overwogen mogelijkheden te vergeten.
Het is uiteraard mijn eigen schuld. Maar ondertussen begint in mij een vraag te woekeren. Wie ben ik nu eigenlijk en wie denk ik dat ik ben? Yep, dat is die van 1 miljoen.
Toen belde een journalist van Adformatie. Of ik wilde meewerken aan een profielschets voor hetvolgende nummer want een cultureel ondernemer/marketeer die ook nog met een roman ging debuteren, dat vonden ze wel wat.
En voor ik het wist had ik toegezegd. Want een sukkel, dat ben ik zeker.
Jahaaa.
Dus. Meer website dan dit kan het moeilijk worden. Het grote aftellen naar het verschijnen van Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt) kan nu in een vliegende vaart een aanvang nemen - dat begrijpt u wel.
Met veel dank aan Peter te Bos voor het artwork, Marc Fabels voor het ontwerp van de website en Charis, die hem bouwde en vandaag haar peren gezien heeft met het online zetten van dit vehikel. Respect!
Oh, en vergeet u niet om op de knop De Grote Ivo Victoria Nieuwsbrief te klikken? Er zijn kadootjes te krijg.
Wanhoop en amateurisme.
De dame van het nieuwe tv-programma vroeg of ik wilde meedenken over trends in onze samenleving. En of ik daar eens in de vier weken wat over kon vertellen. Misschien. Het mocht grappig zijn. Maar het hoefde niet. Die laatste mededeling ervaarde ik als een opluchting.
Ik dacht na. Mijn eerste suggestie was de in mijn ogen toenemende knulligheid waarmee de laatste tijd daden van extreem geweld worden uitgevoerd. Dat was dan weer iets te niet grappig. We praatten verder. We gingen bellen.
Maar terwijl ik naar huis fietste, kon ik niet stoppen met erover na te denken. Hoe is het ontstaan, dat schijnbaar onlosmakelijke verband tussen wanhoop en amateurisme? Ik kwam er niet uit.
(Als u dus nog een fijne trend weet waar ik het over zou moeten hebben, laat dan vooral niet na het te melden.)
Wanhoop en amateurisme.
De dame van het nieuwe tv-programma vroeg of ik wilde meedenken over trends in onze samenleving. En of ik daar eens in de vier weken wat over kon vertellen. Misschien. Het mocht grappig zijn. Maar het hoefde niet. Die laatste mededeling ervaarde ik als een opluchting.
Ik dacht na. Mijn eerste suggestie was de in mijn ogen toenemende knulligheid waarmee de laatste tijd daden van extreem geweld worden uitgevoerd. Dat was dan weer iets te niet grappig. We praatten verder. We gingen bellen.
Maar terwijl ik naar huis fietste, kon ik niet stoppen met erover na te denken. Hoe is het ontstaan, dat schijnbaar onlosmakelijke verband tussen wanhoop en amateurisme? Ik kwam er niet uit.
(Als u dus nog een fijne trend weet waar ik het over zou moeten hebben, laat dan vooral niet na het te melden.)
Tadaaaaaa.
Het boek verschijnt in de tweede helft van augustus eerste week van september. Binnenkort op deze plek: de bijhorende website, het marketingtechnisch aftellen, wat fragmenten die het boek wél gehaald hebben en - hou u vast aan de takken van de bomen - doodgewone blogstukjes van ouderwets wisselende kwaliteit.
Net als vroeger.
Tadaaaaaa.
Het boek verschijnt in de tweede helft van augustus. Binnenkort op deze plek: de bijhorende website, het marketingtechnisch aftellen, wat fragmenten die het boek wél gehaald hebben en - hou u vast aan de takken van de bomen - doodgewone blogstukjes van ouderwets wisselende kwaliteit.
Net als vroeger.