Ondertussen in de Nederlandse pers.

Vandaag staat er een recensie van het boek in de Telegraaf. Wie hem online gaat zoeken, wacht talloze hits met artikelen over Victoria Beckham (en ik moet zelf toegeven dat ik ook even bleef hangen bij het verhaal over Hind's nipplegate) maar u kan natuurlijk ook gewoon hier klikken.

Het Andere Boek en Kunststof.

Ik heb de rubriek Ivo Victoria In Het Echt bijgewerkt en zo komt het dat u nu kan weten dat ik op zaterdag 3 oktober geprogrammeerd sta op Het Andere Boek, een fijn literatuurfestival op een steenworp van waar ik vroeger, lang geleden, toen alles nog kon, woonde op Antwerpen-Zuid.
Ook leuk: aanstaande vrijdag zit ik bij het programma Kunststof op de Nederlandse Radio 1. Dat is het programma waar ik vroeger, lang geleden, toen ik nog een loonslaaf was, elke file-avond naar luisterde in de auto. Als u nog een goeie weet voor op de tegel, roept u maar.

Che.

Ik was het bijna zelf vergeten tot ik gistermiddag een Vlaamse Delhaize binnenliep en zoals altijd wanneer ik Vlaamse Delhaizes binnenloop, postvatte voor het kranten- en tijdschriftenrek terwijl Liefje onverantwoorde hoeveelheden enkel in Vlaanderen verkrijgbare voedingswaren insloeg: het Vlaamse maandblad Ché bevat deze maand een voorpublicatie van hoofdstuk 13 uit het boek.

Verder staat er een naakte vrouw op de cover. Ik geloof in een doelgroep die dit als een win-win-situatie ervaart.

De charme van onzekere leveringstijden.

Nieuwsbriefleden en ijverige doorklikkers wisten het al langer, maar ik was nog vergeten het hier officieel te vermelden: u kan per heden het boek bestellen via deze website.

Daarvoor heb ik een omslachtige procedure in werking gesteld zonder ook maar enige garantie met betrekking tot de kwaliteit van de geleverde service maar die tegelijk wel een niet te missen kans op meerwaarde biedt in de vorm van een handtekening + opdracht naar uw keuze van de auteur zelve.

Alles wat u hiervoor hoeft te doen is HIEEEEERRRRR klikken en de instructies volgen. Alle betaalde bestellingen voor 4 september worden ten laatste op 4 september op de post gedaan.

Begin ik nu met het losgooien der polsspieren.

Een mens zou nog vergeten dat hij afgelopen weekend op Lowlands stond.

En dat ging zo. Een uurtje voor ik op moest, ging ik backstage met twee biertjes. Om even tot rust te komen. Ik ging zitten op een stoel en dronk de biertjes. Daarna realiseerde ik me plots in alle hevigheid dat ik zo op Lowlands moest optreden. In geen tijd was ik bloednerveus. Daar zat ik, alleen, op een stoel, met nog een zenuwslopend uur te gaan. Het bier was op.

Een kwartiertje voor showtime – Robert Vuijsje was al bezig – dacht ik: ‘Hey weet je wat? Ik gooi snel mijn tasje in een kluisje want anders moet ik het bij me houden en dan zal je altijd zien dat de telefoon gaat terwijl je staat op te treden en dat is zo genant.’ Dus ik stak mijn tasje in een kluisje en stelde de code in waarmee ik het later weer zou kunnen openen.

Toen dacht ik: ‘Hey wacht effe. Mijn boek zit in mijn tasje.’ Ik liep terug naar het kluisje en draaide de knoppen in de juiste stand om het te kunnen openen. Toen bleef het kluisje dicht. Ik had een hele makkelijke code gekozen (A321 als u het wil weten want die kies ik nooit meer) dus die was goed. Alleen het kluisje niet. Het kluisje was niet goed. Het kluisje was stuk. Goed. Dat was dus 15 minuten voor ik op moest. Ik werd er vreemd genoeg niet rustiger van. Dat had vast wat te maken met het feit dat het boek in mijn tasje het enige boek was dat zich in Biddinghuizen bevond.

Vijf minuten voor ik op moest, kwam een productiejongen van Mojo met een loper voor het kluisje. ‘Ja,’ zuchtte hij. ‘Dat is de enige loper voor alle kluisjes op Lowlands’. Dus wat dat betreft verkeerde mijn boek in goed gezelschap.

Daarna stond ik zo stijf van de adrenaline dat ik als een gek het podium opstormde en headbangend uit het boek voorlas totdat de menigte gek werd. Jaha, mensen. Solo Loe ging pogoën, Charis gooide haar slipje op het podium, Het Meisje was zo opgewonden dat ze vergat te zwaaien en Lowlandsdirecteur Eric van Eerdenburg had de tranen in zijn ogen toen hij het -1 exemplaar van het boek in ontvangst mocht nemen. Kortom, na afloop moest ik door de beveiliging ontzet worden. Toen ik uiteindelijk weer backstage was geraakt, stonden daar allemaal bloedmooie vrouwen op mij te wachten en ze vroegen of ik champagne met hen wilde drinken. Dat moet niet goedkoop geweest zijn voor de Lowlands organisatie maar het was wel goed geregeld.

De morgenstond.

Gisteravond belde mijn moeder. Ze had het boek uit. Dus ik wist meteen hoe laat het was: hier kwam de eerste recensie die er echt toe deed. Na een kwartiertje kon ik opgelucht ademhalen. Quote: 'Jongen, het is goedgekeurd.' Meer hoefde ik niet te weten.

Vanochtend werd ik evenwel wakker getwitterd en gemaild door Belgen en in Belgenland vertoevende Nederlanders. De eerste recensie van het boek die er ook voor de buitenwereld toe doet staat vandaag in de Vlaamse krant De Morgen. En, laat mij vooral niet lullig doen, mijn ochtendhumeur heeft er niet onder geleden.

Het bleek erg moeilijk dit op deze plek te posten zonder dat het patserig overkwam. Maar ik beloof bij deze: met de slechte recensies zal ik precies hetzelfde doen. Zo zal er uiteindelijk vast een soort van evenwicht ontstaan en per slot van rekening bent u prima in staat om zelf een mening te vormen, toch?

Voor ik vergeet.

Naarmate de tijd verstrijkt, word ik twee dingen steeds meer: druk en vergeetachtig. Een onpraktische combinatie. Zeuren heeft geen zin; druk heb ik zelf gewild, vergeetachtig heeft mij slinks beslopen.

Dus alras sta ik daar weer, bij de Bruna. Vertwijfeld kijk ik om me heen, op zoek naar een aanknopingspunt dat mij zal vertellen wat ik hier kom kopen. De TL-lampen spotten met mijn lege schedel.

Zonet doorbrak ik mijn drukke werkschema om enkele boodschappen te doen. Maar in plaats van de door mijn gewenste aankopen op te schrijven, in te tikken of repetitief voor mij uit te mompelen, besloot ik van tactiek te veranderen. Ik besloot geen enkele moeite te doen om mijn lijstje te onthouden. Een gewaagde strategie, inderdaad.

Wat ik wel deed was het volgende. Voor het vertrek beeldde ik mij met grote hevigheid de schaamte in die ik zou gaan voelen, straks, in de Bruna, wanneer ik daar weer zou staan, zonder een idee. En ik zag mezelf weer wanhopig langs de rekken slenteren, en ik voelde weer die blikken die verkoopsters bewaren voor daklozen en hangjongeren, en ik zag die TL-lampen weer treiterig flikkeren. Toen ik bijna huilde, vertrok ik.

Eenmaal aangekomen in de Bruna, haalde ik zonder aarzelen een pak enveloppen en 5 ordners uit de rekken en rekende af. Daarna liep ik naar de kapper. Daar kocht ik mijn favoriete haargel. Tot slot dacht ik aan iets dat ik nog moest afhalen bij de apotheek, iets waar ik al de hele dag niet aan gedacht had, ook al was vandaag de laatste dag dat ik het kon afhalen en zou ik zonder het op te halen de komende vijf dagen niet kunnen slapen. Ik haalde het op en fietste triomfantelijk naar huis.

Machiavelli zei: liefde wordt verbroken zodra er eigenbelang in het spel is. Maar de angst om gestraft te worden, blijft altijd bestaan. Daarom is het beter om gevreesd te worden, dan bemind te zijn. Gevreesd. Niet gehaat. Haat leidt dan weer tot sabotage.

Het is misschien ver gezocht, maar ik geloof dat mijn geheugen het hiermee eens is.

En dat het me spijt.

Ik vind: iedereen moet meedoen. Maar ik heb makkelijk praten, toegegeven.

Overigens: ik moet er natuurlijk wel bij vermelden dat ik het niet zelf bedacht heb. Het oorspronkelijke idee was van mijn liefje. Om nog te zwijgen van de fantastische mensen bij Silo die het hele ding nog wat verder uitdachten, ontworpen en het vervolgens ook nog eens - puur uit liefde voor de betere literatuur! - samen met ubertechneut Base42 gebouwd hebben. Dankuwel dankuwel dankuwel.

Ivo Victoria met Michiel (3)

Ik ben een hippie, en dat blijkt uit mijn laatste Lowlands column voor het 3FM-programma Met Michiel. Je kan 'm hieeeeerrrrrr lezen.

Proficiat Maaike!

Het was meesterlijk.

In de eerste ronde – het vervolledigen van boektitels en auteursnamen – gingen we precies gelijk op, omdat Peter Heerschop zoals afgesproken heel subtiel wat meer hints aan Maaike gaf en ik deed alsof ik Rene Appel niet kende. Rene Banaan. Geef toe, dat verzin je niet.
Na de tweede ronde – het herkennen van openingszinnen van boeken – nam ik schijnbaar achteloos de leiding omdat Peter Heerschop, zoals afgesproken, de twee Grunbergboeken die ik gelezen heb erin verwerkt had. Vervolgens blufte ik dat ik alles van Grunberg gelezen had, wat in de derde ronde onmiddellijk niet waar bleek te zijn. Hoe geloofwaardig kan je het spelen? Zeg zelf.
In de pulp of fictie-ronde kwam Maaike in haar ogen heel dapper terug omdat Peter Heerschop, zoals afgesproken, precies die titels van de Bouquetreeks die Maaike volgens de databank van de Openbare Bibliotheek al gelezen heeft, erin verwerkt had. Dat Peter onder druk van het publiek moest goed rekenen dat ik een fragment van Heleen van Royen als pulp classificeerde, daar hadden we niet op gerekend maar prompt toverde hij nog een vraag over Maaike’s favoriete schrijver uit zijn hoge hoed: Arthur Japin. Dat was op het nippertje.
In de slotronde ten slotte – waarbij wij de boektitels moesten distilleren uit een door Viggo Waas gezongen lied – lieten Peter Heerschop en ik, schalks knipogend naar elkaar, Maaike enthousiast naar de overwinning stormen. Die mix van trots en totale verbazing op haar gezicht: onbetaalbaar. Nou ja.

Na afloop riep Peter me bij zich.
‘Bedankt’, zei hij en drukte me stevig de hand.
Zwijgend stak ik de envelop in mijn tas.

Ivo Victoria Met Michiel (2)

Ondertussen op de website van 3FM-programma Met Michiel: mijn tweede Lowlands column. Enjoy.

Overigens: Maaike Schutten moet kapot.

Nee, niet fysiek natuurlijk, zo ga ik helemaal niet met vrouwen om. Gekkie. Maar mentaal wil ik haar helemaal slopen. Nee, tuurlijk niet, zo bedoel ik dat niet, ik ben geen stalker of zo en dat met die varkenskop in het bed van haar zoontje dat was maar om te lachen. Natuurlijk! Maar goed, voor de rest ga ik ze afmaken. Nou ja. Op de meest sympathieke en sportieve wijze, he! Ik weet natuurlijk eigenlijk helemaal niets van literatuur en Maaike weet heel veel over pulp dus de kans bestaat dat het spannend wordt. Nou ja. Spannend. Voor de vorm dan. Want Maaike weet stiekem ook heel veel van literatuur en dan roept ze wel een beetje quasi-om-te-grappen dat Multatuli De Aanslag heeft geschreven maar ze weet natuurlijk net als alle kenners dat het Harry Potter was. Dus dat is slechts om zand in mijn ogen te strooien. Typisch, bitch. Goedkoop schijnmanoeuvre. En dan dat lachje wanneer ik haar bij de Albert Heijn tegen kom. En ik heb iemand horen zeggen dat ze WEL lid is van de Bibliotheek. Dat mens maakt mij kapot! Ik kan het niet. Ik wil niet meer. Ik. Ben. Bang.

(Komt allen aanstaande woensdagavond naar de Pulp & Fictie Quizz op de Parade in Amsterdam. Om 22.00h: Maaike Schutten vs Ivo Victoria. Gezellig!)

Ivo Victoria Met Michiel.

Vorige week donderdag was ik te gast op Lowlands Bij Je Thuis. Dat is een wedstrijd waarbij luisteraars van het 3FM programma Met Michiel een editie van Lowlands kunnen winnen, bij hen thuis. Gekkenwerk, ja.

Dus, samen met De Staat en comedian Bram van der Velde trad ik op bij Jack en Bart thuis in De Weere. Er was lieftallig publiek, er waren pasgeboren kalfjes, kortom: niets dan gelukkige mensen.

Voor het eerst las ik voor uit Het Boek. Toen ik aan het tweede fragment begon, ontdekte ik een spelfout. Manmoedig las ik verder terwijl ik de vervoeging van het werkwoord consumeren een keer of tachtig met mezelf doornam. Het publiek was aandachtig en lachte op de juiste momenten - niet iedereen kan het. Dankbaar en zachtjes knarsentandend nam ik het applaus in ontvangst.

Op deze plek vind je een terugblik op dit festijn.

Ook las ik daar in de Weere de eerste van drie Lowlands columns voor die ik de komende weken op de website van Met Michiel ga publiceren. Je kan de column HIER lezen.