In de hoop dat ik iemand hoor huilen.
Ik zit in de nok van het Oosterpoort theater. Beneden, op een megalomaan groot podium, staat een klein kalend mannetje in een groen colbert. Volgens de voice-over is het de ‘legendaarrrrrryyyyyy Jools Holland’.
De geluidsman en twee roadies applaudisseren. Jools staat wat onhandig achter een desk. Wie heeft dat bedacht? Geen idee, maar het is wel mijn verantwoordelijkheid.
Morgen zetten wij hier in opdracht van de Europese Unie een compleet overbodige awardshow neer maar man, wat wordt het leuk. Dat kan je overigens van heel veel overbodige dingen zeggen, dat ze leuk zijn. In fact, in een baldadige bui zou ik durven te stellen dat overbodigheid een condition sine qua non is voor iets om leuk te kunnen zijn.
Maar hier in Groningen is het dus opzeker leuk.
Ik ken nu iemand die zwarte mannen verhuurt.
Ik leerde een meisje kennen dat geen vrienden heeft. Als ik gemeen was noemde ik ons complementair.
Ik stuurde een email en ik kreeg antwoord per fax. Nee echt. Dus dat je eerst de email tikt, hem uitprint en hem dan faxt.
Ik heb het al vaker gezegd: het feit dat het technisch mogelijk is, is voor veel mensen voldoende reden om het te doen.
Voor een jonge vader is werken op locatie een beetje vakantie. Je maakt vrienden die je pas volgend jaar weer terug zal zien. Je moet nergens zijn om zes uur. Je gaat laat naar bed. Opstaan is je eigen verantwoordelijkheid.
Toch word ik elke ochtend wakker om half zeven in de hoop dat ik iemand hoor huilen.
Knappe manier om wereldkundig te maken dat U uw dochter mist.
Was getekend
Van De Pot Gerukt (E-mail ) (URL) - 15-01-’09 10:10