Groningen by night (1): De echo van mijn satanische lach.
En zo zat ik plots rond twee uur ’s nachts in de kleine zaal van het Grand Theatre te kijken naar het meest wonderlijke gezelschap van de avond: Moriarty.
Ik had nochtans al wat wonderlijks achter de kiezen want wat dacht u hiervan. Daar heb ik dus twee maanden voor gewerkt, he, voor al die confetti. Nu is mijn leven in het stadium gekomen dat ik kan zeggen dat ik een Award-show heb georganiseerd. Hoe moet ik dit stadium zien? Als een begin? Als een einde? Als een donker, hol, niets? Een zwarte stip aan een horizon die ik per heden achter mij laat in het gezelschap van de echo van mijn satanische lach?
En terwijl ik dat zat te overpeinzen, stond daar Moriarty. Een tapdansende Japanner op contrabas. Een klusjesman van middelbare leeftijd op mondharmonica. De broer van James Dean op banjo. Een pronte zangeres die met doodsverachting op de toonladder des levens balanceerde. Een studentikoos type die dingen in haar oor fluisterde als ‘Heaven is 20 miles from the airport’. Een song die ‘Chocolate Jesus’ heette. Een bril-jan-te cover van Depeche Mode’s ‘Enjoy The Silence’.
Naast mij zat Liefje. Tijdens het concert legde ik mijn hoofd op haar schouder. Na afloop leenden we 5 euro bij een vage kennis om het vinyl singletje te kopen.
