Groningen by night (2): Stinken zoals vroeger.
En zo hing ik alras voor pampus op de bank in het hipste gedeelte van Amsterdam-Oost dat ik zo graag mijn thuis mag noemen. Visioenen van Groningen dartelden door mijn hoofd als spelende kinderen. Ik zag weer de wijsgerige blik van Polka Paultje die op vrijdagnacht onaangekondigd in Huize Maas opdook. Lichte paniek bij de security net als bij Mongrel, een band die overduidelijk dacht dat zij een visioen waren.
‘Polka!’, riep ik.
‘Ivo’, grijnsde Polka.
‘Polka’, zei ik. ‘Meteen terzake. Wat is uw analyze van dit collectief bestaande uit de minst getalenteerde leden van Babyshambles, Reverend & The Makers, Arctic Monkeys en andere bands waar mensen die NME lezen heel druk over doen?’
Bedachtzaam zette Polka een flesje Becks aan zijn mond.
‘Als die gasten zichzelf binnen 10 jaar zouden terugzien, dan hoop ik dat ze er zelf ook mee zullen kunnen lachen.’
En zo was het.
Daarna nam het Belgische Headphone bezit van het podium. Nu heb ik de voorbije weken in voldoende mate bewezen hoe chauvinistisch ik ben dus mijn vaderlandsliefde kan wel weer wat hebben. Wat een ongelofelijk zeikband is dat Headphone zeg. Newsflash: het is niet omdat je een noot heel lang kan aanhouden dat de ontroering plotseling als manna uit de lucht komt vallen. Als het niet zo pijnlijk duidelijk zou zijn dat die band zichzelf al helemaal te pletter oefent om al die niet ter zake doende productionele foefjes en Siberisch koud latende non-songs te perfectioneren dan zou ik zeggen: blijven oefenen. In een goede bui, he!
Daarna stoomden wij door naar The Black Box Revelation in Vera. Die speelden zo hard dat wij weerloos naar cafe De Knarie iets verderop werden geblazen. Daar hadden de Belgen collectief het rookverbod opgeheven. Vaderlandsliefde stroomde er per liter uit de tapkranen en toen de zon weer opkwam stonken onze kleren. Zoals vroeger.
Luttele uren later hing ik op de bank voor TV en keek lijdzaam toe hoe De Dijk de Popprijs won. Ik wil daar 1 positieve noot over kwijt: De Dijk is Bløf niet.
Mongrel zuigt inderdaad grote tijd. Wat een contrast met de frisheid van Kid British
marc (E-mail ) (URL) - 18-01-’09 12:43