Vriendschap in 2034.
De grachten gleden voorbij en de radiator blies mijn schoenen vol zweet. Zo neem ik me voor nooit bij de radiator te gaan zitten, zo zit ik daar iedere keer weer. Gedachteloos je eigen voornemens saboteren, het is wellicht ook een vorm van vakmanschap.
Aan de andere kant van het gangpad zaten twee dames op leeftijd. Ze hadden het naar hun zin. Ik zag de napret van een uitje, de voorpret op een etentje. Ik zag vriendschap.
Zo. Vriendschap over 25 jaar. Ik kon niet meteen iets mijmerigs bedenken. En van de wiedeweerga bedacht ik het.
Zou ik überhaupt nog vrienden hebben binnen 25 jaar? Ik probeerde me de vrienden van mijn vader te herinneren. Er schoot me niemand te binnen. Ik overwoog de mogelijkheid dat ik de laatste stap was in een evolutie van honderden jaren tijdens dewelke het vermogen om mensen op afstand te houden zich van vader op zoon heeft doorontwikkeld.
Toen zei de ene dame tegen de andere: ‘Annie, heb je bier in huis? Dan kunnen we het zo gelijk op een zuipen zetten.’
Op slag was ik gerustgesteld.
Hmm ja mijn vader heeft ook maar twee ‘echte’ vrienden ofzo. Die hij vrijwel nooit ziet.
Voor vrouwen is het denk ik wel anders? Mijn moeder heeft heel veel vriendinnnen die ze vaak ziet, de vriendin van mijn vader heeft ook veel contacten. En ikzelf zie mijn vriendinnen ook veel vaker dan mijn vriend zijn vrienden ziet…
Herinner je je de vriendinnen van je moeder nog wel?
AnnaDenise (E-mail ) (URL) - 27-01-’09 17:40