Hij zei Ivo tegen me.
Het was me aan de telefoon al opgevallen, maar nu helemaal. De fotograaf noemde mij Ivo. Hij noemde mij herhaaldelijk Ivo. In fact, hij begon elke zin die hij uitsprak met Ivo en als hij dat niet deed dan vond hij ergens halverwege de zin wel een bijzin of adempauze waarna hij vervolgde met ‘Ivo,...’ en dan de rest van wat hij wilde zeggen.
Nu heet ik Ivo. Maar niet echt. Ik vind dat er een verschil moet zijn tussen De Artiest en de Jan Modaal in mij dus ik heb ervoor gekozen te publiceren onder mijn blogpseudoniem. Dat voelde goed en stoer en ik ben een sucker voor stoer – niet stoer in de ogen van andere mensen, nee, maar voor mezelf. Laat mij mezelf maar stoer vinden.
Het heeft wel enkele praktische nadelen. Zo word ik regelmatig keihard geweigerd door bekenden als vriendje op Facebook. Of ze mailen mij “Ken ik u ergens van?’ en dan moet ik het uitleggen. En ik begin stilaan het nut in te zien van een apart telefoonnummer voor Ivo want ik blijf mensen in verwarring brengen wanneer ik opneem en mijn naam uitspreek.
Maar goed. Ik voel me er meestal toch stoer bij. Alleen nu, terwijl ik op het terras van het Muziekgebouw aan een glazen windscherm hing en op aangeven van de fotograaf mijn hoofd in de juiste hoek ten opzichte van het zonlicht probeerde te kantelen - ‘Ivo, Ivo, nog een beetje schuiner ja zo, Ivo.’ – nu voelde ik me lullig. Wederom iets waarvan ik hoop dat het niet doorzet. Misschien is het een fase.
Ik denk dat een fotograaf van dit caliber alles tegen je mag zeggen.
David Manos Pefko (E-mail ) (URL) - 09-02-’09 21:05Vond je het geen grote eer?