Anders is het niet gezellig.
Vandaag is het carnaval op de crèche. Dat was het vrijdag ook al, maar dat had ik verborgen gehouden voor Liefje – die al maanden wacht op een gelegenheid om Lola Victoria in een roze muizenpakje te steken. Ik zal nooit ophouden me af te vragen waarom.
Ik haat niet zozeer de traditie carnaval; ik haat verkleedpartijtjes en carnaval is slechts een van de vele gelegenheden die Nederlanders de moeite waard vinden om een bananenpak aan te trekken. Geef een Nederlander een vrijgezellenavond, een verjaardagfeestje, een 5-jarig bestaan van de bridgeclub, een bedrijfsuitje of gewoon heel veel bier for no good reason en hupakee daar zetten Koningin Beatrix, Ruud Gullit, een stewardess van Easyslet en een meloen eensgezind de polonaise in. Anders is het niet gezellig.
Waarom doen Nederlanders zich zo graag voor als iemand anders? Typisch zo’n vraag waarop te veel antwoorden mogelijk zijn. Ik vind het alleszins al moeilijk genoeg om mezelf te zijn.
Maar daarstraks liep ik dus een kinderdagverblijf binnen met een roze muis op de arm ter meerdere eer en glorie van het integratiebeleid. Ik was oprecht chagrijnig. Lola volgde met overtuiging mijn voorbeeld en zette alle sluizen open zodra ze de eerste cowboy opmerkte. Snel deponeerde ik haar in de schoot van zo'n typisch Nederlandse juf (jeweetwel, het type dat zich gewoon ALTIJD verkleedt, meestal als moslima, begrijpe wie kan) en maakte me uit de voeten.
Komaan, Lola lieveling, give 'm hell.
Was U dan niet verkleed in kunstenaar dezer dagen?
Was getekend
Van De Pot Gerukt (E-mail ) (URL) - 24-02-’09 08:47