Ik vond een meisje leuk dat jongens leuk vindt die ik haat.
De jongens voor me waren van het type nog-maar-net-carrièreswitch-van-hangjongere-naar-kleine-criminaliteit-gemaakt. Petje scheef, jeans gescheurd, oorbelletje in. Je weet toch, zus. Vet man, zo. Enz.
Het slagersmeisje vroeg wat ze wilden. De jongens bestelden broodjes. Het slagersmeisje – over wie ik altijd gedacht heb dat zij was geselecteerd op haar talent om klanten het gevoel te geven dat ze niet bestaan – begon te blozen.
He, dacht ik. Zij vindt die jongens leuk.
Er werden grapjes over en weer gemaakt. Met mij maakt het slagersmeisje nooit grapjes. Zelfs niet met Lola – die krijgt hooguit een plakje worst bij die ijskoude blik van haar.
Zo, dacht ik. Jij bent van het type dat jongens leuk vindt die ik haat.
Het meisje lachte en schreef wat op de broodzakken. Haar telefoonnummer? Ze had kuiltjes als ze lachte. Ik vroeg me af hoe ze zich kleedt wanneer ze uitgaat. Lief. Ze had lieve ogen. Dit zijn geen jongens voor jou, meisje, blijf uit de buurt van deze jongens.
Toen dacht ik: kut. Ik vind dat meisje best leuk. Eigenlijk vind ik dat meisje leuk. Dus. Ik vind een meisje leuk dat jongens leuk vindt die ik haat.
Daar stond ik. Met mijn bij geboorte ingebouwd volautomatisch werkend misplaatst gevoel voor superioriteit. Het zat me niet lekker.
Die broodjes bal gehakt en filet-met-een-eitje daarentegen.
Meisjes die zulke jongens leuk vinden zijn niet leuk. Hooguit zien ze er leuk uit. Maar dat is uw probleem, heer V.
FrankiePebbles - 26-02-’09 18:08