Vooralsnog geen biotoop.
Zou dit dan mijn nieuwe biotoop zijn? Dat vroeg ik me af, terwijl ik vrijdagavond over het Spui liep tijdens de Boekennacht. Kraampjes, lichtjes, schrijvers die voorlazen, schrijvers die bier dronken, redactrices die giechelden. Kom op, Victoria. Schubben kweken en een goed stel kieuwen aanschaffen. Hoe moeilijk kan het zijn.
Maar op de een of andere manier lukte het me niet. Ik slenterde rond, twitterde wat foto’s van schrijvers die ik digitaal ken en maakte me vervolgens snel uit de voeten. Want voor handen schudden voel ik me nog te veel, ehm, onschrijver. En sowieso: langs de zijlijn binnenmonds tegen mezelf staan mompelen dat het ooit allemaal wel goed zal komen, dat zal wel altijd mijn natuurlijk staat van zijn blijven. Daar kan geen biotoop iets aan veranderen.
Rond half elf stond ik op een podium in de eBooklounge in Cafe Dante. Dat voelde dan weer volkomen vertrouwd al had ik misschien liever een gitaar omgord. Maar zodra ik ervan af stapte, zag ik ze weer overal: De Andere Schrijvers. Snel trok ik me terug in de minst literaire kroeg uit de omgeving en besprak samen met mijn eerste twee fans de mogelijkheden om aantrekkelijk te blijven met een bril op. Die waren eindeloos, zo werd mij verzekerd.
Zondagmiddag dan, was het Walhalla in Panama. Op het laatste moment besloot ik te gaan wandelen op het strand. Ik haat wandelen.
Ik vraag me af of dat gevoel in de komende tijd weg zal ebben, nu het boek af is.
Ik maak mezelf nu wijs dat ik me bij mijn tweede boek écht schrijver voel. In mijn hoofd kan ik het al wel zeggen, maar in het openbaar wordt het toch meer schhchhchchhrrwwbbll.
Maaike (URL) - 23-03-’09 17:01