Wachten op het schaap.
Vanochtend las ik een stuk van Jelle Brandt Cortsius in de Volkskrant. Hij stelde een toekomst in het vooruitzicht waarbij schrijvers in eigen beheer zouden uitgeven, zelf de marketing en publiciteit zouden inhuren en de (online) distributie regelen. Cut out the middle man (c.q., de uitgever) en je houdt veel meer geld aan de verkoop van je boek over dan die 10% royalty die schrijvers nu krijgen.
Daarbij verwees Jelle naar de muziekindustrie.
Ik ben heel blij met mijn uitgever en mijn redactrice. Maar ik ben bang dat Jelle gelijk heeft. Vijftien jaar geleden was je als muzikant een complete loser als je een cd in eigen beheer uitgaf. Ik kan het weten. Dat was iets voor muzikanten die geen platencontract konden krijgen. Maar nu zijn de platenmaatschappijen hun onmisbare rol als schakel tussen artiest en consument kwijt gespeeld (omdat ze de digitalisering verkeerd hebben ingeschat) en ligt de macht bij de muzikanten – als ze dat willen. Ze huren gewoon de expertise in die ze nodig hebben, bereiken de consument rechtstreeks via het web en scoren daar keiharde resultaten mee. Het meest recente voorbeeld in Nederland is Kyteman: een artistieke en commerciële voltreffer die alles zelf doet. Er is niks ongeloof- of minderwaardigs meer aan eigen beheer.
Boekenland bevindt zich momenteel in dezelfde fase als muziekland 15 jaar geleden. De déjà vu's vliegen me rond de oren. Ik hoor mensen over kopieerbeveiliging (gaat nooit werken, folks – all you need is one nerd), over de prijs van eBooks (je kan wel onderbouwen waarom die niet te goedkoop mogen worden maar de consument zal het nooit accepteren), en wie in eigen beheer (on demand) publiceert – dat zijn losers, mensen die geen echte uitgever kunnen vinden.
Het wachten is op het schaap dat de dam vernielt.
Moet ik natuurlijk wel zo eerlijk zijn om erbij te zeggen dat ik er zelf 15 jaar geleden – als lid van de muziekindustrie – ook compleet naast zat natuurlijk, haha!
ivo victoria zelf - 26-03-’09 11:16