Schrijfdag, bis.
Het zou een gesprek worden over uitgeven en uitgegeven worden, maar door toedoen van de sympathieke Harold Polis werd het bij uitbreiding een gesprek over de toekomst van het boek, de literatuur, de mensheid, de zin van het leven en onze plek in de kosmos. Gelukkig liet hij Afghanistan erbuiten.
Achteraf zei Harold Polis dat wij elkaar kenden uit cafe De Nieuwe Linde op Antwerpen-Zuid. Ik dacht dat ik hem kende uit onze studententijd aan het UFSIA, al was het maar omdat ik zelden De Nieuwe Linde ben buitengelopen met behoud van mijn vermogen om me ook maar iets van de daar doorgebrachte uren te herinneren. Dat zou heel goed kunnen, beaamde Polis. Ik wist niet goed of ik daar blij mee was.
Na het gesprek kreeg Geertje De Ceuleneer nog een verbale draai rond haar oren van een dame op leeftijd die niet kon begrijpen dat haar prachtige dierenverhaal een bepaalde Radio1-uitzending over Kenia niet gehaald had.
‘Het ging over mensen. Al die verhalen gingen over mensen’, verzuchtte ze. ‘Terwijl ik net een prachtig verhaal over dieren had geschreven.’
Sommige levensverhalen zijn zo onstellend kort, ook na 70 jaar.
Daarna richtte de dame zich tot mij.
‘Meneer, meneer. Wat vindt u van dat boek van P.F. Thomese? Ik vind het een pedant, vervelend en schandalig boek.’
Ik heb nog nooit een boek van P.F. Thomese gelezen en dat vond ik jammer. Want het was een uitgelezen kans om te liegen. Ik liep verder, geheel tegen mijn volksaard in en liet die kans liggen, als een huilend kind.
Ow, dat ben ik nog vergeten te vermelden, qua goede raad aan de zaal: vergeet niet te liegen.
Hallo Ivo,
Louise (URL) - 31-03-’09 15:56Die zaterdag zat ik ook in de zaal. Eerste stoel naast het gangpad. Om te kunnen onsnappen. Je weet maar nooit… Maar, ik ben niet alleen gebleven, ik ben achteraf ook enthoesiast “aan het bloggen geslagen” of hoe zeg je dat? Nooit gedacht dat dat iets voor mij zou zijn. Bedankt, en benieuwd naar je boek!