De vrouwen in mijn leven nemen abonnementen.
Al mijn hele leven lees ik kranten die ik niet wil lezen. Dat komt door de vrouwen in mijn leven. De vrouwen in mijn leven houden niet van sport in het algemeen en hebben een fysieke afkeer van voetbal in het bijzonder. Daarom nemen de vrouwen in mijn leven abonnementen op kranten als De Standaard of De Volkskrant. En dat doen ze steevast voordat ik in hun leven ben zodat tegen de tijd dat ik verschijn, het abonnement al daar is, met hen vergroeid of aan hen vastgeketend, onlosmakelijk met hen verbonden, of erger nog, deel van hen geworden, als een tattoo.
Dan kom ik eraan. Ik arriveer nietsvermoedend in hun leven. De zon schijnt, witte bloesem dwarrelt uit de bomen. Ik open de brievenbus. Daar is de krant die ik niet wil lezen. De vrouw in mijn leven kijkt me liefdevol en meedogenloos aan. Ik heb geen keuze. Het is dat, of anders heb ik niets.
Vele malen heb ik getracht een andere krant te lezen dan de krant van de vrouwen in mijn leven. Ik kom niet verder dan de occasionele aanschaf van Het Laatste Nieuws. Of een maandagexemplaar van het AD, dat ik ’s woensdags vind in een verlaten treincoupé.
Neem dan toch gewoon je eigen abonnement, zou je denken. Een abonnement naast dat van de vrouw in je leven. Lees allebei je eigen krant, in harmonie. Maar dat is onmogelijk. De vrouwen in mijn leven lezen geen kranten. Ze nemen alleen abonnementen. Dat is de onbetwistbare taakverdeling die wij nooit met elkaar hebben afgesproken: zij nemen abonnementen. En ik, ik probeer ze te lezen.
Tip: doe maandagochtend een rondje OV. Pik de Spits mee in metrostation Waterlooplein, neem lijn 53 naar CS. Daar pak je de Metro en De Pers op. Tram 26 terug en je hebt alle sportbijlagen uit voor je thuis bent. Ga vroeg, dan zijn ze nog vers.
IK (E-mail ) - 06-04-’09 21:47