Les Culs Enflammés gaan op tennis. (2)
‘Mannen!’ hijgt Solo Loe. ‘Ik ben een toptalent!’
Met veel gevoel voor drama slingert Loe de bal boven zich uit en mept hem keihard naar de overkant. Met een droge klap stort een patrijs neer op de baseline. Solo Loe pakt zijn telefoon en begint te tikken.
‘Out’ constateert Polka Paultje.
‘In! Die bal was in!’ gilt Solo Loe terwijl hij op ‘send’ drukt. ‘In! Ik ben dinges, je weet wel, die rocker.’
‘John McEnroe?’ zucht Paultje.
‘Ja! Die! John McDinges! Die ben ik! En dat was fokking in!’ juicht Solo Loe over het geluid van een inkomend bericht heen. Meteen lanceert hij de volgende bal in een baan om de aarde; een miljoen jaar oude oerkreet weerkaatst door de Normandische heuvels.
Dat is het sein voor Ivo Victoria om met ijzingwekkende cool het veld op te wandelen. In zijn rechterhand fonkelt een glaasje water.
‘Hier, dikke.’
Even later rusten de Boys uit van de geleverde inspanningen. Midden in de vrije natuur, aan de rand van een verwarmd zwembad, komt hun talent pas echt tot uiting en durven zij zich ook emotioneel bloot te geven. Het zijn situaties waaruit menig succesvol TV-format te distilleren valt.
‘Vinden jullie dat ik teveel sms?’ vraagt Loe de ultieme retorische vraag.
‘Nou, veel, wat is veel?’ repliceert Polka gevat.
‘Sorry, wat zei je Paultje?’ Driftig pompt Solo Loe zijn diepste zieleroerselen het mobiele netwerk in.
‘Jongens, ik ga keihard onderwater baantjes zwemmen,’ legt Ivo Victoria de lat waar hij liggen moet.
‘Hard afzetten’ adviseert Polka Paultje. ‘Hard afzetten is het halve werk.’
Even later trekt een rode vlek zich moeizaam aan de kant. ‘Van rock bottom gesproken, zeg.’ Ivo Victoria masseert voorzichtig zijn gehavende reukorgaan. Het bloed druppelt over zijn kin tot op zijn borstkas – het is een even monsterlijk als geil tafereel dat echter van geen verdere invloed is op de gemoedelijke intellectuele titanenstrijd die de Boys op vriendschappelijke wijze met elkaar aangaan.
Het is mooi hoe geen enkele vorm van feitelijke kennis schijnt te kunnen verhinderen dat zij op uitzonderlijk hoog niveau het groter geheel der dingen te duiden.
‘Weet je wat dat is, een zwart gat?’ filosofeert Polka Paultje wat in het wilde weg. ‘Dat is een planeet die geïmplodeerd is tot de grootte van een zandkorrel. En die zandkorrel bevat zo duizelingwekkend veel materie dat de daardoor gegenereerde aantrekkingskracht alles in de omgeving naar zich toetrekt.’
‘Zo, Polka. Dus zo’n zwart gat, dat is een beetje zoals ons succes?’ vraagt Ivo Victoria oprecht geïnteresseerd edoch op licht nasale toon.
‘Wat?! Is ons succes geïmplodeerd?!” schrikt Solo Loe wakker uit een nachtmerrie in dewelke hij geen toegang meer had tot mobiele communicatiemiddelen.
Mijmerend over dit alles en nog een beetje bang draait Solo Loe onmiddellijk een toeter waar menig planeet van zou imploderen. En zo waait de middag vreedzaam weg, gedragen door een elegant Normandisch briesje, slechts om de 30 seconden onderbroken door het zachtmoedige bliepen van een inkomend sms-bericht en het daaropvolgend gelukzalig glimlachen der Loe.
Ja, het is hier, c’est ici, te midden van stemmige landerijen, wifi-loze heuvels, 143 lege flesjes Kronenbourg 1664 en een Pomerol van een goed jaar dat The Sore Bottom Boys zichzelf hebben teruggevonden.
Iedereen is onder de indruk.
Emotioneel openbloeiende mannen!
Het zou mij als een dampend concert in de oren hebben geklonken. Indien tenminste niet alle licht en geluid met – dat denk ik maar – een soort van SLURP weer onmiddellijk naar jullie werd teruggezogen.
Quelle longueur.
FrankiePebbles (URL) - 13-06-’09 17:28