Les Culs Enflammés bedrijven de liefde. (3)
In het Normandische vakwerk huis dat momenteel de eer en het genoegen heeft The Sore Bottom Boys te huisvesten werken onze helden met een akelige combinatie van wilskracht en talent aan hun nieuwe album: een Neil Young-tribute dat zij zullen voorstellen in het voorprogramma van het aankomende concert van Crosby, Stills & Nash. Het is hard labeur tot in de vroege uurtjes maar de motor der Sore Bottom Boys draait op brandstof van de hoogste kwaliteit.
‘Ecoutez, mes amis. Ce sont hier wel Champions League-toeters die ik tourner, hè’ herinnert Solo Loe zijn makkers aan zowel het vreugdevolle als het evidente.
Tevreden lurkend voeren de Boys gesprekken van zulk een duizelingwekkend niveau dat het maar goed is dat ze geen hoogtevrees hebben. Daarbij worden maatschappelijke kwesties niet geschuwd.
‘Neem nu zo’n Berlusconi. Het is overduidelijk dat die gast de boel belazert en op kosten van de belastingbetaler in het rond neukt en feest met een stel lekkere wijven met giga tieten dat het een lieve lust is en hij komt er nog mee weg ook,’ fulmineert Ivo Victoria.
‘Niet te doen,’ valt Polka hem bij.
‘Onvoorstelbaar,’ zucht Solo Loe. ‘Wat doen wij in godsnaam verkeerd? Maareh, Ivo, wil je mij een plezier doen?’
‘Zeker, vriend. Zegt u maar.’
‘Ik hanteer heden ten dage liever de termen ‘liefde bedrijven’ en ‘mooie vrouwen’ in plaats van neu... nou ja, die vieze woordjes die jij net gebruikte. Enneh kunnen we het over borsten hebben in plaats van tieten? Nou ja. Eigenlijk heb ik het liever helemaal niet over de uiterlijke kenmerken van dames; uiteindelijk gaat het toch om het innerlijke.’
Als versteend blijven de wenkbrauwen van Ivo Victoria en Polka Paultje minutenlang tegen hun haargrens aan staan.
Het lijkt een minuscuul incident in een verder kwintessentieel gesprek over de basiswaarden van het leven: muziek en drugs. Namen worden genoemd, besproken, gekeurd, gewikt, gewogen, gerold, gerookt, vergeten. Het gebeurt allemaal met de souplesse van een panter. Zachtjes knispert het houtvuur van contentement.
‘Mannen, zomaar een vraag: wat vinden jullie van The Smiths?’ vraag Ivo Victoria inderdaad zomaar iets.
‘Homo’s.’ zegt Solo Loe zonder ook maar 1 keer met zijn ogen te knipperen. ‘Ehm, ik bedoel: mannen die de herenliefde bedrijven.’
‘En jij, Polka?’
Bedachtzaam strijkt Polka Paultje met zijn hand langs zijn zorgvuldig gecultiveerde 5 o’ clock shadow.
‘Tja, ik weet het nooit zo goed. Dan zit ik op de trein en dan zie ik hem liggen en ja, dan ben ik toch geneigd om die andere, hoe heet-ie ook alweer, te nemen. Mmm. Het is een moeilijke keuze.’
Nu zijn het Solo Loe en Ivo Victoria die eensgezind de wenkbrauwen in stelling brengen.
‘The Smiths, Polka. Niet De Spits. The Smiths.’
‘Oh, nou, die vind ik goed.’
‘Ok dan.’
grinnik
Jowi (URL) - 16-06-’09 13:22