Soms verkeer ik in een bepaalde stemming.
Er gebeurt niets. Wellicht is dat niet waar. Wellicht gebeuren er allerlei zaken maar ik zie het niet. Dat het weer aan mij ligt. Dat is een gedachte die ik hier nu weliswaar opschrijf, maar die ik zelden heb. Ik heb geen zin voor zelfkritiek.
En ook dat is niet waar, sterker nog, het is niet eens meer een leugen maar het perfecte spiegelbeeld van de waarheid. Zelfkritiek is alles, wellicht is zelfkritiek alles wat ik heb: mijn huis, mijn auto, mijn vrouw, mijn kind. Zij zijn zoveel meer maar zeker en vast ook een vorm van zelfkritiek. Let wel: constructieve zelfkritiek. Uiteraard.
Dus ik loop over straat en er gebeurt niets. Zonet nog zag ik kinderen spelen. En er stapt vast iemand op de tram. Maar ik zie niets. Ik zucht. En de wind draagt mijn zucht naar de overkant van het water. Daar gebeurt het ook. Niets.
Dat is een herkenbare stemming, maar weinig mensen komen ervoor uit als ze er zo aan toe zijn.
Irene (URL) - 16-07-’09 21:16