Als een pooier zijn hoeren.
Dit was mijn uitzicht vanmiddag.
Voor de rubriek Uitgesproken van Revu spendeerde ik enkele uren in de studio van Paul Levitton. Paul is een sympathieke Brit die na dertig jaar Nederland nog steeds over een alleraardigst accent bleek te beschikken. Het integratiebeleid had zich op ons allebei de tanden stuk gebeten - dat schept een band.
Gespreksonderwerpen van de middag waren onder meer, maar bleven niet beperkt tot: Chet Baker, Rita Corita, Louis Armstrong, de combinatie Antwerpen-Nederlanders, Ernest Hemingway, Stuart McBride, het lief van de zanger van Queens of the Stoneage, Herr Seele, Kamagurka, dt-fouten, TC Matic, James Dean, de taalkwestie.
Onderwijl drukte Paul af op de meest onverwachte momenten waarbij hij enthousiaste oeh's en ah's slaakte en mij verzekerde dat het nog niet te laat was voor een carrière als model. Een gevaarlijke opmerking om te maken over iemand die terminaal verliefd is op nieuwe mogelijkheden. Fotografen geven hun model graag zelfvertrouwen. Dat doen ze uit eigenbelang, uiteraard, maar gelukkig ben ik opportunistisch genoeg om moeiteloos abstractie te kunnen maken van de motieven van zij die mij zelfvertrouwen geven.
Mooie ogen, vond Paul. Klik. Oeh, ik had mooie ogen. Klik. Ja, die ogen, daar moesten we wat mee. Klik.
Ik weet dat ik mooie ogen heb. Dat weet ik sinds een vrouw zo onverstandig is geweest mij te vertellen dat dat de enige reden was waarom ze met me mee naar huis was gegaan. Sindsdien buit ik die ogen uit, als een pooier zijn hoeren.
Ah, Paul, die heeft met mijn uitgesproken-foto, die later achterop boek 2 kwam, ervoor gezorgd dat ik nu verkering met mijn verkering heb. Die man kan van het lelijkste gedrocht een knappe vent maken.
walter - 20-07-’09 21:52Nu hebben wij de mazzel, jij en ik, dat we al knappe venten zijn, natuurlijk, maar toch.