De natuur is een boek.
Dus hier stonden we dan, in hartje Veluwe. De zon wierp ons gul haar stralen toe en daar was Ko, de boswachter.
Het was al te makkelijk om Ko een karikatuur te noemen. Een karikatuur doet opzet vermoeden. Ko was niet bedacht. Hij was ondenkbaar.
Enthousiast leidde hij ons door die prachtige metafoor voor het leven, natuur genaamd.
‘Je hebt parasieten en saprofieten’, zei Ko terwijl hij ons een zwammetje voor hield. ‘Parasieten leven ten koste van anderen, saprofieten ruimen het afval op.’
Zie je wel, dacht ik. Net mensen.
Even later stonden we op de heide. Ko hield een minuscuul bloemetje onder een vergrootglas.
‘Je hebt diepzeeduiken en dan heb je de Lucifer.'
Wij kregen geen kans om tot de tweede en derde laag van deze analyse door te dringen. Er was te veel te vertellen.
‘De natuur is een boek: je moet samen delen. Wie de liefde niet deelt, maakt de ander kapot.’
Soms wil je als schrijver liever niet letterlijk citeren, soms moet het wel. Het is de enige verdediging tegen het misverstand. Nu zie ik verkeerd begrepen worden over het algemeen niet alleen als mijn lot, maar ook als mijn plicht. En af en toe wil ik er onderuit.
Aan het eind van de wandeling, deelde Ko twee stenen uit: geluk en liefde.
‘Ik heb iets met stenen. Je moet me niet vragen wat het is, maar ik heb het.’
Wij vroegen niets.
‘Ik weet niet aan wie ik deze stenen ga geven,’ zei Ko. Hij keek er ernstig bij. ‘Maar ze komen altijd bij de juiste persoon terecht.’
Toen gaf hij een steen aan Liefje. Toegegeven, dat was geluk.
Oh ja, de vrouw van Ko, Corry, schildert aquarellen van herten. Zij is de enige die dat kan.
Die aquarellen hebben iets heel intens.
Roezemoezen (E-mail ) (URL) - 06-08-’09 09:46