Ik ben een hitparadegenoteerde (is dat een woord?) artiest.
Ik had bijna een normaal weblogstukje klaar, toen er allerlei berichten mij bereikten. Dat het boek op 5 stond in de HUMO top-10 verkooplijst fictie, bijvoorbeeld. Waarbij het op eervolle wijze wordt afgetroefd door drie boeken van Stieg Larsson en dat ene van Paolo Giordano. Ook staat het boek op nummer 90 in de boek.be top 100. Dat lijkt heel wat matiger. Maar in acht nemende dat die top 100 ook toegang verleent tot de nieuwe Kiekeboe (op 1), Recht voor verpleegkundigen en vroedvrouwen (op 23), een boek geschreven door Piet Huysentruyt (op 2 - hallo Vlaanderen, gaat het nog een beetje?) en andere bestsellers zoals het Prisma Woordenboek Nederlands - Frans (op 31), meen ik te kunnen stellen dat die nr. 90-notering wellicht een grotere prestatie is dan de nr. 5 in Humo.
Nou ja. Prestatie. Het is natuurlijk geen prestatie. Het is raar. Zonet werd daar even heel erg over getwitterd door een handvol twitterende schrijvers. Daaruit bleek dat ook andere auteurs het een vreemd gegeven vinden dat mensen die geen familie of vrienden zijn, hun boeken kopen. Ik hoop dat het nooit went.
Verder werpt het natuurlijk de vraag op hoe mijn leven zich verder zal ontwikkelen, nu ik een hitparadegenoteerde artiest ben. Vooralsnog is slechts duidelijk dat ook hitparadegenoteerde artiesten hun dochter voor half 7 van de creche moeten afhalen. Dus dat ga ik nu doen. Maar niet voordat ik u nog laten weten dat er vanavond een recensie van het boek in Het Parool staat: 4 sterren en een veelvoud daarvan aan mooie woorden. Je hebt van die dagen.
Goed. Speen: check. Tanden gepoetst (want al 3 bier op): check. Brikje dubbelfris: check.
Drie bier, en dat eenzaam en alleen thuis. Het artiestenleven is een hard bestaan.
Was getekend
Van de Pot Gerukt (E-mail ) (URL) - 30-09-’09 18:39