Een eis die ik aan de literatuur niet kan stellen.
Ik stond net op het punt om mij te gaan vervelen, toen ik onder zachte dwang werd meegetroond naar het interview met de Pakistanees Ali Sethi. Ik sta meestal nogal wantrouwig tegenover types die op hun 21 al publiceerden in de New York Times, een klassieke zangopleiding volgen, druk bezig zijn met het maken van twee TV-documentaires tegelijk en vervolgens een roman publiceren over het harde leven in hun thuisland. Maar toch was ik onder de indruk van zijn verhaal. En er viel wonderlijk genoeg ook nog wat te lachen.
‘You can’t be a writer and not go to the marketplace,’ zei Ali op een gegeven moment. Een waarheid als een koe.
’s Avonds, tijdens het auteursdiner, vertrouwde hij mij toe dat het allemaal alleen maar zo kon omdat zijn familie stinkend rijk was. Op slag vond ik hem ook nog eens sympathiek. Ik vroeg hem hoe het kwam dat hij als vijfentwintigjarige praatte als een veertigjarige.
‘Dat komt omdat ik zo vaak met mensen van rond de veertig omga,’ zei hij.
Wederom: een waarheid als een koe, tenminste voor zover ik het kon overzien.
Tijdens dat auteursdiner zat ik overigens niet naast Ali, maar samen met drie vijftigers aan een kleine ronde tafel: Nick Davies, Alonso Cueto en Ingo Schulze. Hoog gezelschap, zal u merken wanneer u eventjes flink googlet, maar toch kan ik de avond het best als volgt samenvatten.
Bij het begin van het diner stootte Ingo Schulze zijn glas water om, half over mijn bord eten en mijn kostuum heen. Hij excuseerde zich zo omstandig dat ik me bijna schuldig begon te voelen.
Alonso Cueto zei halfweg de avond: ‘You know, in Holland, they have this politician called Wilders. He wears his hair like Marilyn Monroe.’
Aan het slot van de avond was Nick Davies er nog steeds niet in geslaagd het publiciteitsmeisje van Het Andere Boek te versieren maar mén voor een vijftiger kwam hij akelig dicht in de buurt.
Daarna stapte ik in de auto en reed naar mijn moeder. Onderweg vroeg ik me af of het nu al een beetje begon te wennen, dat literaire wereldje. Ik dacht: ja, het begint best al wat te wennen. Het voelt niet als thuis. Maar Amsterdam voelt ook niet als thuis. En het appartement van mijn moeder voelt niet als thuis. Welbeschouwd is thuis al enige tijd geen referentiepunt meer in mijn leven. Dus dat is een eis die ik aan de literatuur niet ga stellen.
Nah! Ik zit niet dagelijks met internationale auteurs aan tafel, maar ik zat dit jaar toevallig ook met Nick Davies aan tafel. En ook toen was hij ondanks vele pogingen bij een jong ding niet succesvol.
Zezunja (E-mail ) (URL) - 05-10-’09 09:58